1. ஒவ்வொரு நாட்டின் எல்லையையும் இறையாண்மையையும் பரஸ்பரம் மதித்தல்.
2. பரஸ்பர ஆக்கிரமிப்பின்மை.
3. பரஸ்பர உள்நாட்டு விவகாரங்களில் தலையிடாதிருத்தல்.
4. பரஸ்பர நலனுக்காக சமத்துவம் மற்றும் ஒத்துழைத்தல்.

1) சுதந்திரம் அடைந்தது முதல் 1950 மற்றும் 1960 களில் இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கைகள் நாட்டின் முதல் பிரதமரான ஜவகர்லால் நேரு வழிகாட்டுதலின்படி முக்கிய குறிக்கோள்களைக் கொண்டதாக அமைந்திருந்தது.
2) நீண்டகாலமாக காலனியாதிக்கத்தில் இருந்து சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகள் பொருளாதார மேம்பாடு தொடர்பாக கடுமையான சூழ்நிலையை எதிர்கொண்டன.
3) எனவே சோவியத் சோசலிச குடியரசுகளின் ஒன்றியம் (USSR) அல்லது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் (USA) ஆகியவற்றின் ஏதேனும் ஒரு முகாம்களில் சேர்வது அவசியமாயிற்று.

1. உலக அளவில் ஆயுதப் பெருக்கத்தடை இந்தியாவின் அணு கொள்கையின் முக்கிய நோக்கமாகும்.
2. இதனால் ஐ.நா.வின் படை வலிமைக் குறைப்புத் திட்டங்களுக்கு இந்தியா ஆதரவளித்தது. 1974 மற்றும் 1998 அணு சோதனைகள் போர்த்திறமை சார்ந்த நடவடிக்கைகளுக்காகவே செய்யப்பட்டவை ஆகும்.
3. முதலில் பயன்படுத்துவதில்லை" மற்றும் "குறைந்தபட்ச நம்பகமான தற்காப்புத் திறன்" ஆகியன இந்திய அணுக்கொள்கையின் இரண்டு மையக்கருத்துகளாகும்.
4. அணு ஆயுதத்தை போர்த்தாக்குதலுக்குப் பயன்படுத்துவது இல்லை என்பதோடு அணு ஆயுதமற்ற நாட்டிற்கு எதிராக பயன்படுத்துவதுமில்லை என இந்தியா தீர்மானித்துள்ளது.
 

1. வெளியுறவுக் கொள்கை என்பது ஒரு நாடு வெளியுறவு விவகாரங்களில் தனது தேசிய நலனை பாதுகாக்கவும் மேம்படுத்தவும் இரு தரப்பு மற்றும் பலதரப்பு உறவுகளைப் பேணவும் வடிவமைக்கப்பட்ட கொள்கை ஆகும்.
2. இது நாட்டுமக்களின் சிறந்த நலன்கள், நாட்டின் பரப்பு மற்றும் பொருளாதாரம் ஆகியவற்றை பாதுகாக்க முயல்கிறது.