கரைபொருட்கள் \(\therefore \)புளோயம்  வழியாகவே இடம்பெயர்கிறது என்பது தற்காலத்தில் நன்கு நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.
வளைய அல்லது பட்டை இடை நீக்க சோதனை மூலம்  \(\therefore \)புளோயம் வழியாகக் கரைப்பொருட்களை  இடம்பெயர்வதை  நிரூபிக்கலாம்.

நீராவிப்போக்கின் விதத்தை பாதிக்கும் காரணிகள்  இரண்டு வகைகளாப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. 
அவை 
(i) வெளிப்புறக் காரணிகள் அல்லது சுற்றுக் சூழல்  காரணிகள்
(ii) உட்புறக்    காரணிகள் அல்லது தாவரக்  காரணிகள் 

 இலைகளின் புறத்தோல் மற்றும் பசுமையான தண்டில் காணப்படும் எண்ணற்ற சிறிய துளைகள்   இலைத்துளைகள்  (Stomata) எனப்படும்.
இலைத்துலையின் நீளம் மற்றும் அகலம் முறையே 10-40 மைக்ரான் மர்றும் 3-10 மைக்ரான் ஆகும்.
முதிர்ந்த இலைகளில் ஒரு சதுர மில்லி மீட்டருக்கு 50 முதல் 500 என்ற எண்ணிக்கையில் இவை காணப்படும்.   

வேர்களால் உறிஞ்சப்பட்ட நீர் இறுதியில் இலைகளை அடைந்து அங்கிருந்து நீராவியாக வளி மண்டலத்தினை அடைகிறது.
உறிஞ்சப்பட்டதில் மிகச்சிறிய அளவிலான (5% ஐ விடக் குறைவு) நீரே தாவரத்தின் வளர்ச்சிக்கும் வளச்சிதை மாற்றத்திற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இயற்பு விசைக்கோட்பாட்டினை சாறேற்றமானது இறந்த சைலக் குழாய்கள் வழியாக இயற்பிய தன்மையில் நடைபெறுவதாகும்.
இதில் உயிருள்ள செல்கள் எவ்விதத்திலும் பங்கேற்பதில்லை.

(i) மண்ணிலிருந்து வேர் தூவிக்கு ஆற்றலசார் அல்லது ஆற்றல்சாரா தன்மையுடன் உறிஞ்தல்.    
(ii) வேர் தூவியில் உறிஞ்சப்பட்ட நீர் பக்கவாட்டு திசையில் இடம்பெயர்கிறது. நீர் செல்லும் பெருவழிச்சாலையான சைலத்தினை அடைதல்.   

சவ்வூடு பரவல் திறன் (Osmotic potential ) என்பது ஒரு கரைசலில்  உள்ள  கரைப்பான் துகளின் எண்ணிக்கைக்கும் இடையே உள்ள விகிதமாகும். சவ்வூடுபரவல் அழுத்தமும் சவ்வூடுபரவல் திறனும் சமமாகும் எனினும் சவ்வூடுபரவல் திறன் எதிர்மறை அளவிழும் சவ்வூடுபரவல் அழுத்தம் நேர்மறை அளவிலும் இருக்கும்.

தரச-சர்க்கரை கோட்பாட்டிற்கு வலு சேர்க்கும் வகையில் ஹேன்ஸ்  (1940) என்பவரால் காப்பு செல்லில் பபஸ்பாரிலேஸ்  நொதி(phosphorylase) கண்டறியபட்டது.
பகலில் பபஸ்பாரிலேஸ் நொதி தரசத்தினை  நீராற்பகுத்து சர்க்கரையாக மாற்றி ph- அளவை உயர்த்துவதால் உட்சவ்வூடூபரவல் நடைபெற்று இலைத்துளை திறக்கிறது. 
இரவில் இதற்கு எதிரான செயல் நடைபெறுகிறது.  

அடர்ந்த உப்பு கரைசலில் கரைபொருளின் அளவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க சவ்வூடுபரவல் அழுத்தமும் அதிகரிக்கிறது. எனவே, அதிக அடர்வுள்ள கரைசல் அதிகமான சவ்வூடு பரவல் அழுத்தத்தினைக் கொண்டிருப்பதால் தாவரம் வாடுகிறது. 

குளுக்கோஸ், ப்ரக்டோஸ் ஆகியவை எளிய மோனோசாக்ரைடுகள், ஆனால் சுக்ரோஸ் என்பது குளுக்கோஸ் மற்றும் ப்ரக்டோஸல் ஆன டைசாக்ரைடு ஆகும். ஸ்டார்ச் என்பது குளுக்கோஸின் பாலிசாக்ரைடு.
குளுக்கோஸ் மற்றும்  ப்ரக்டோஸை விடச் சுக்ரோஸீம் ஸ்டார்ச்சும் ஆற்றலை திறம்பட சேமிக்க வல்லன.
ஸ்டார்ச் நீரில் கரையாது. எனவே இதனால் \(\therefore \) புளோயத்தின் வழியாக சொல்ல இயலாது. எனவே அடுத்த தேர்வு சுக்ரோஸ். இது நீரில் கரைவதோடு மட்டுமின்றி ஆற்றலையும் சேமிக்க வல்லது. 
இதுவே இலையிலிருந்து ஆற்றலைத் தாவரத்தின் பல பகுதிகளுக்கும் எடுத்துச் செல்கிறது. சுக்ரோசிஸானது அதிக அடர்விலும் குறைந்த பாகுத்தன்மை கொண்டும் ஒடுக்கும் முனைகள் இருப்பதால் இது குளுக்கோஸ் மற்றும் ப்ரக்டோஸை விட மந்தத் தன்மை வாய்ந்தது.
ஒளிச்சேர்க்கையின்போது பசுங்கணிக்கத்தின் ஸ்ட்ரோமவில் ஸ்டார்சானது உருவாக்கப்பட்டுச் சேமிக்கப்படுகிறது.  சுக்ரோஸ் சைட்டோபிளாசத்தில் உருவாக்கப்பட்டுத் தாவரத்தின் பிற பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்கிறது.