(i) அபாய நிலை மிகை உள்ளூர் உயிரினப்பகுதி என்பது குறைந்தது 1500 குழல் காற்றைக் கொண்ட தாவர இனங்களில் 70%க்கும் அதிகமான மூல தாவர இனங்களை இழந்த பகுதியாகும்.
(ii) உலகில் 35 உயிரியப் பல்வகைத் தன்மை அபாயநிலை மிகை உள்ளூர் உயிரினப் பகுதிக்கான இடங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன.
(iii) அதில் 4 இந்தியாவில் உள்ளது. அவை,
1) இமய மலை (முழு இந்திய இமய மலைத் தொடர் மண்டலம்)
2) மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகள்
3) இந்தோ - பர்மா, அசாம் மற்றும் அந்தமான் தொகுதி தீவுகள்.
4) சுந்தா லேண்ட் - குமரிக்கண்டம் நிக்கோபார் தீவுகளை உள்ளடக்கியது. 

(i) மனித சமுதாயத்தின் வளர்ச்சி தவிர்க்க முடியாத ஒன்று.
(ii) குடியிருப்புகள், விவசாயம், சுரங்கம் அமைத்தல், தொழிற்சாலைகள், மற்றும் நெடுஞ்சாலைகள் அமைத்தல் போன்ற காரணங்களுக்காக உயிரினங்களின் இயற்கையான வாழிடங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன.
(iii) இதன் விளைவாக உயிரினங்கள் தங்களை தகவமைத்துக் கொள்ள அல்லது வேறு இடங்களுக்கு நகர கட்டாயமாக்கப்படுகின்றன.
(iv) அதிக மக்கள் தொகை நெருக்கம், நகர மயமாக்கம், தொழில்மயமாக்கம், மற்றும் வேளாண்மை முன்னேற்றத்திற்கான நிலங்களின் தேவை, நீர் மற்றும் மூலப்பொருட்களின் தேவை ஒவ்வொரு ஆண்டுக்கும் அதிகரிக்கிறது.
(v) இதனால் சதுப்பு நிலங்களை நிரப்புதல், புல்வெளிகளை விளை நிலமாக்குதல், மரங்களை வெட்டுதல், ஆறுகளில் மணல் அள்ளுதல், மலைகளை குடைந்து சாலைகள் அமைத்தல் போன்ற பல செயல்கள் மூலம் இது சாத்தியமாகிறது.
(vi) வெப்ப மண்டல மழைக்காடுகள் இத்தகைய வாழிட அழிவிற்கு மிகச் சரியான எடுத்துக்காட்டாகும்.
(vii) புவிக் கோளின் நுரையீரல் என அழைக்கப்பட்ட அமேசான் மழைக் காடுகளின் பல பகுதிகள் வேளாண்மை மற்றும் மனித குடியிருப்புகளுக்காக அழிக்கப்பட்டுள்ளன.
(viii) நியூசிலாந்தின் 90% சதுப்பு நிலங்கள் அழிக்கப்பட்டு சோயாபீன்ஸ் பயிரிடவும், இறைச்சி தரும் கால்நடைகளுக்கு புல் வளர்ப்பிடமாகவும் மாற்றப்பட்டுள்ளன.
(ix) தமிழ்நாட்டில் கொடைக்கானல் மற்றும் நீலகிரி மலைகள் மனித ஆக்கிரமிப்புகளால் வேகமாக அழிக்கப்பட்டு வருகின்றன.
(x) இதன் விளைவாக தாவரங்கள், நுண்ணுயிரிகள் அழிக்கப்படுகின்றன. மற்றும் விலங்குகள் தம் வாழிடங்களை விட்டு வெளியேற வேண்டியுள்ளது.

(i) வெப்பநிலை, மழைப்பொழிவு, நிலநடுக்கோட்டிலிருந்து தூரம், கடல் மட்டத்திலிருந்து அதன் உயரம் ஆகியவை பல்வகைத் தன்மை பரவலின் பங்கினை நிர்ணயிக்கும் சில காரணிகளாகும்.
(ii) துருவங்களில் இருந்து பூமத்திய ரேகை வரை பல்வகைத் தன்மை அதிகரிக்கின்றது.
(iii) துருவப் பகுதியிலிருந்து மிதவெப்ப மண்டலத்தை நோக்கி நகரும்பொழுது பல்வகைத் தன்மை அதிகரித்து வெப்ப மண்டல பகுதிகளில் உச்சத்தை அடைகின்றது.
(iv) ஆகவே துருவ மற்றும் மிதவெப்ப மண்டலங்களை விட வெப்ப மண்டல பகுதிகள் பல்வகைத் தன்மையின் புகலிடமாக திகழ்கின்றன.
(v) மிதவெப்ப மண்டலங்களில் குளிர் காலத்தில் கடுமையான கால நிலையும், அதே நேரத்தில் துருவப் பகுதியில் ஆண்டில் பெரும்பாலான மாதங்களில் மிகக் கடுமையான காலநிலையும் நிலவுகின்றது.
(vi) தன் நிலப்பரப்பில் பெரும் பகுதியை வெப்ப மண்டலத்தில் கொண்ட இந்தியாவில் 1200 க்கும் அதிகமான பறவை இனங்கள் உள்ளன.
(vii) உயரமான மலைப்பகுதிகளில் மேலே செல்ல செல்ல வெப்பநிலை குறைவின் காரணமாக உயிரினங்களின் பல்வகைத் தன்மை குறைகின்றது.
வெப்ப மண்டல பகுதிகளில் உயிரிய பல்வகைத் தன்மையின் செழுமையான காரணங்கள்:
(i) நிலநடுக்கோட்டின் இருபுறங்களிலும் உள்ள கடக ரேகைக்கும் மகர ரேகைக்கும் இடைப்பட்ட பகுதிகளில்
(ii) உயிரினங்கள் வாழ இணக்கமான வாழிடங்கள் உள்ளன.
(iii) வெப்ப மண்டலங்களில் உள்ள சூழ்நிலைக் கூறுகள் உயிரினங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க ஏதுவாக உள்ளன.
(iv) 27^o C முதல் 35^o C வரை வெப்ப நிலை நிலவுகிறது. இந்த வெப்பநிலை உயிரினங்களின் வளர்சிதை மாற்றங்கள் எளிதாகவும் மற்றும் அதிதிறனுடனும் செயல்பட உதவுகிறது.
(v) ஆண்டுக்கு 200 செ.மீ க்கும் அதிகமான மழை  

(i) அழியும் நிலை சிற்றினங்கள் என்பது மரபற்றுப் போக அதிக வாய்ப்புகள் உள்ளது என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ள சிற்றினங்கள் ஆகும்.
(ii) சர்வதேச இயற்கைப் பாதுகாப்பு கூட்டமைப்பின் சிறப்புப் பட்டியலில் தீவிரமாக அழியும் நிலையிலுள்ள உயிரினங்களுக்கு அடுத்தபடியாக அழியும் நிலையிலுள்ள வன விலங்குகளுக்கு இரண்டாம் நிலை அதிகபட்ச பாதுகாப்பு தரப்பட்டுள்ளது.
(iii) 1998 ஆம் ஆண்டில் 1102 விலங்கினங்களும் மற்றும் 1197 தாவர இனங்களும் IUCN சிவப்பு பட்டியலில் இடம் பெற்றுள்ளன.
(iv) 2012 ஆம் ஆண்டில் 3079 விலங்கினங்களும், 2655 தாவர இனங்களும் உலகெங்கும் அழிந்து வரும் இனங்கள் எனப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.
(v) எ.கா மலை கொரில்லா, பாண்டா, மோனார்க் வண்ணத்துப்பூச்சி