தமிழின் பெருமை பேசாத மரபுக் கவிஞர் இலர். பல புதிய உள்ளடக்கங்களால் தமிழ் தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டு, பழஞ்சிறப்பையும் தக்கவைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்பது, தமிழ்க் கவிஞர்களின் அவா ஆகும்.

பகலெல்லாம் வெண்ணிற ஒளி வீசி வெப்பத்தைத் தருகிறான், கதிரவன்.
மாலையில் மேற்குத்திசையில், செந்நிற ஒளி பரப்பி வானத்தைச் செம்மை ஆக்குகிறான்.
அக்காட்சி, சிவப்பு நிறத்தில் பூக்கள் பூத்த பூக்காடு போல இருப்பதாய் சிற்பி கூறுகிறார்.

பொன்னிறப் பூக்காடோ! : மேற்கில், மாலையில் மறையும் கதிரவன் செந்நிற ஒளியால் வானத்தைச் செந்நிறமாக்கியது. அது செந்நிறப் பூக்கள் பூத்த பூக்காடு போல் விளங்குகிறது.
வருந்தி உழைக்கும் பாட்டாளி ! : வருந்தி உழைப்பதால் தொழிலாளர்களின் கரங்களில் சிவப்பேறியுள்ளது; தோள்களில் முத்துமுத்தாய் வியர்வை தோன்றுகின்றது.
கவி பாட நீயே துணை ! : அந்திவானத்தின் செந்நிறக்காட்சி, உழைப்பாளர்களின் உழைப்பு ஆகியவற்றைப் பாடக் கிடைத்த செந்தமிழே எனக்குத் துணை.
சங்கத்தில் வீற்றிருந்த தமிழரசி ! : உள்ளத்து உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் தமிழ், பல நூல்கள் உருவாகக் காரணமாய் இருந்தது. சிறப்புமிக்க தமிழ், பாண்டியர் அமைத்த முச்சங்கங்களில் அரசியாய் கொலுவிருந்தது.
அந்த நாளும் வந்திடாதோ ! : மொழியைப் போற்றி வளர்த்த புலவர்களும், அவர்களுக்கு ஆதரவளித்த பாரி போன்ற வள்ளல்களும் வாழ்ந்தனர். அத்தகைய சிறப்புகள் மீண்டும் வரத் தமிழ்க்குயிலே கூவிடு.
சிங்கமே, தடைகளைத் தகர்த்திடு ! : சிங்கம் தன்னை அடைத்து வைத்திருக்கும் கூண்டினை உடைத்து வெளியேறும். அதுபோல், பொதிகை மலையில் தோன்றிய தமிழே, உன் வளர்ச்சிக்குத் தடையாய் இருப்பவற்றைத் தகர்த்திடு.

1. சிலர் நம்மைவிட அறிவிலும் பொருளிலும் வலிமை குறைந்தவராய் இருப்பர்.
2. அவர்களுக்குக் கைகொடுத்து உதவி நமக்குச் சமமாக்க வேண்டும்.
3. இதுவே நாம் வலிமை பெறுவதற்கான வழி என்கிறார், பாரதியார்.

1. நெஞ்சம் பண்பட பண்பட, பாசம் நட்பாகும்.
2. நட்பு அருளாகி, மனமானது வீட்டிலிருந்து உலகை நோக்கி விரியும்.
3. அப்போது அறிவில், ஞானச்சுடர் ஒளிரும் என்கிறார், பாரதியார்.

அ) வானமெல்லாம் - வானம் + எல்லாம்
'உடல்மேல் உயிர்வந்து ஒன்றுவது இயல்பே', 'வானமெல்லாம்' எனப் புணர்ந்தது.

அ) செந்தமிழே - செம்மை + தமிழே
'ஈறு போதல்' என்னும் விதிப்படி 'மை' கெட்டது.
'செம் + தமிழ்',
'முன்னின்ற மெய்திரிதல்' விதிப்படி,
ம், ந் வருமொழி முதல் 'தகரத்திற்கு இனமான 'நகரமானது.)
செந் + தமிழ் - செந்தமிழ்.

(அ) இருந்தாய் - இரு + த் (ந்) + த் + ஆய்.
இரு - பகுதி; த் - சந்தி, ‘ந்’ ஆனது விகாரம்; த் - இறந்தகால இடைநிலை; ஆய் - முன்னிலை ஒருமை வினைமுற்று விகுதி.

(அ) பண்புத்தொகை

(அ) முன்னிலை ஒருமை நிகழ்கால வினைமுற்று.

(அ) வினைத்தொகை.