பண்டங்கள் மற்றும் பணிகள் மீது விதிக்கப்படும் சரக்கு மற்றும் சேவை வரியாகும். இது ஓர் மறைமுக வரி ஆகும்.

1. மாநில அரசிடம் இருந்து பெறும் மானிய உதவி 
2. நிலத் தீர்வைகள் 
3. சுங்க கட்டணம் 
4. சொத்திலிருந்து பெறும் வருமானம் 
5. மாநில அரசிடம் பெறும் கடன் 
6. வளர்ச்சி பணிக்கு மத்திய அரசு தரும் மானியம் 
7. பொருட்காட்சி மற்றும் கண்காட்சி மூலம் வரும் வரி 
8. மாநில அரசு ஏற்றுக்கொள்ளும் சொத்து வரி மற்றும் பிற வரிகள் 

1. பொது சொத்து வரி 
2. நிலம் மீதான வரி 
3. தொழில் வரி 
4. விலங்குகள் மற்றும் வாகனங்கள் மீதான வரி 

நேர்முக வரிக்கு உதாரணங்களாவன;
1. வருமான வரி 
2. சொத்து வரி 

இந்திய அரசு 1987-88ல் சுழிய வரவு செலவுத்திட்டத்தை தாக்கல் செய்தது.
இதில் ஒவ்வொரு செலவினமும் புதியதாகக் கருதப்பட்டு ஒவ்வொரு ஆண்டும் மதிப்பீடுகள் செய்யப்படும். புதிய இனமாக கருதப்பட்டு அரசு பட்ஜெட்டில் புதிதாக செலவு மதிப்பீட்டைக் கொண்டுள்ளது.
சமூகத்தின் முந்தைய முன்னுரிமைகளை சமூக பொருளாதார நோக்கங்களின் பார்வையில் மறு ஆய்வு செய்யப்பட்டு நியாயப்படுத்தும்.

முதன்மைப் பற்றாக்குறையானது நிதி பற்றாக்குறையிலிருந்து வட்டி செலுத்தலை கழித்த பின் உள்ள பற்றாக்குறையாகும். இது அரசின் உண்மையான சுமையைக் காட்டும்.
மேலும் இதில் முன்னர் வாங்கிய கடனுக்கான வட்டியைக் கணக்கில் கொள்ளாது. எனவே முதன்மைப் பற்றாக்குறை என்பது அரசின் கடனுக்கான குறிப்பாக வட்டி செலுத்தலுக்கான தேவையைக் குறிக்கும்.
எனவே நிதிப் பற்றாக்குறை முதன்மைப் பற்றாக்குறையைவிட அதிகமாக இருக்கும்.

முதன்மைப் பற்றாக்குறை (PD) = நிதிப்பற்றாக்குறை (FD) - வட்டி செலுத்துதல் (IP)

ஒப்பீட்டிற்கான அடிப்படை	நேர்முக வரி	மறைமுக வரி
பொருள்	நேர்முக வரி என்பது ஒருவரின் வருமானம், செல்வத்தின் மீது விதிக்கப்பட்டு நேரடியாக அரசுக்குச் செலுத்துவதாகும்.	மறைமுக வரி என்பது ஒருவர் நுகரும் பண்டங்கள், பணிகள் மீது விதிக்கப் பட்டு மறைமுகமாக அரசுக்குச் செலுத்துவதாகும் .
இயல்பு	வளர்வீதம்	தேய்வீதம்
சுமையும் தாக்கமும்	ஒரே ஒருவர் மீது விழுகிறது.	பலர் மீதும் வரிச்சுமை விழுகிறது.

தற்கால அரசின் பணிகள் :
இராணுவம்
நீதித்துறை
நிறுவனங்கள்
சமூகநலன்
கட்டமைப்பு
பேரின பொருளாதார கொள்கை
சமூக நீதி
முற்றுரிமை கட்டுப்பாடு.

தனியார் நிதி மற்றும் பொது நிதியின் ஒற்றுமைகள்:
பகுத்தறியும் தன்மை: பொது நிதியும் தனி நிதியும் பகுத்தறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இரண்டும் குறைந்த செலவில் அதிக நலத்தைப் பெறுவதையே முக்கியமான நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.
கடனுக்கான வரையறை: இரண்டுக்குமான கடன்கள் வரையறை கொண்டுள்ளது. அரசின் பற்றாக்குறை வரவு, செலவு, திட்டத்திற்கும் எல்லை இருக்கிறது.
வளங்களின் பயன்பாடு: தனியார் துறையும் பொது துறையும் வரையறுக்கப்பட்ட வளங்களையே கொண்டுள்ளன. இவ்விரண்டும் உத்தம அளவில் வளங்களைப் பயன்படுத்த முனைகின்றன.

ஆடம் ஸ்மித்தின் கருத்துப்படி நான்கு புனித வரி விதிப்புகள் உள்ளன. அவையாவன:
1. செலுத்தும் திறன் பற்றிய விதி:
மக்களின் வரி செலுத்தும் திறனுக்கு ஏற்ப அரசானது வரி விதிக்க வேண்டும்.
ஏழை அல்லது நடுத்தரப்பிரிவினரை ஒப்பிடும் போது செல்வந்தர்கள் அதிக வரி செலுத்த வேண்டும்.
2. நிச்சயத்தன்மை விதி:
வரி வீதம் அல்லது செலுத்தும் காலம் குறித்து நிச்சயமற்ற தன்மை இல்லாத வகையில் அரசு வரியினை விதிக்க வேண்டும்.
அரசு தன்போக்கிற்கு வரிகளை விதித்தால் அது மக்களின் செலுத்தும் திறன் மற்றும் வேலை செய்யும் திறனையும் பாதிக்கும்.
3. வசதி விதி: வரி செலுத்துவோர்கள் வரியை எளிதாகச் செலுத்தும் வண்ணம் வசதியான ஏற்பாட்டை செய்ய வேண்டும்.
4. சிக்கன விதி :
அரசு வரிகளை வசூலிப்பதற்கு பணம் செலவிடுகிறது.
எடுத்துக்காட்டாக, வரிகளை வசூலிப்பவர்களுக்கு சம்பளம் வழங்கப்படுகிறது. வசூலிப்பதற்கான செலவு வரிகளை விட அதிகமாக இருந்தால் அவை மோசமான வரிகளாகும்.

1. தல வரி 
2. வேளாண் நிலங்கள் மீதான வரி 
3. மது மற்றும் போதைப் பொருள்கள் மீதான கலால் வரி 
4. பண்ணை வரி 
5. நில வருவாய் 
6. வேளாண் வருவாய் வரி 
7. நிலம் மற்றும் கட்டிடங்கள் மீதான வரி 
8. கனிம வளங்கள் எடுப்பதற்கான உரிமை வரி 
9. மின்சார நுகர்வு மற்றும் உற்பத்தி வரி 
10. சாலை சுங்க கட்டணம் 
11. வாகன வரி 
12. விலங்குகள் மற்றும் படகுகள் மீதான வரி 
13. வியாபாரம் மற்றும் தொழிலாளர்கள் மீதான விற்பனை வரி 
14. கேளிக்கை வரி 
15. செய்தித்தாள் தவிர்த்த இதர பொருட்கள் மீதான விற்பனை வரி 
16. செய்தித்தாள் தவிர இதர விளம்பரங்கள் மீதான வரி 
17. சாலை மற்றும் நீர்வழி மார்க்கமாக எடுத்துச் செல்லும் பொருட்கள், மற்றும் பயணிகள் மீதான வரி 
18. உள்ளூர் பகுதியில் நுகர்வு மற்றும் விற்பனை வரி.

1. தொழில் நிறுவனம் மீதான வரி.
2. பணம், நாணயம் மற்றும் அந்நியச் செலாவணி 
3. சுங்கவரி ஏற்றுமதி வரி உட்பட 
4. கலால் வரி மற்றும் புகையிலை மீதான வரி 
5. வேளாண் நிலம் தவிர்த்த பண்ணை வரி 
6. நீதிமன்ற விதிக்காக மத்திய பட்டியலில் உள்ள இதர கட்டணங்கள் 
7. அயல்நாட்டு கடன்கள் 
8. இந்திய அரசால் அல்லது மாநிலங்களால் அமைக்கப்பட்ட லாட்டரி சீட்டுகள் 
9. தபால் துறையின் சேமிப்பு வங்கி 
10. தொலைத்தொடர்பு துறையின் வருவாய்கள் 
11. மத்திய அரசிற்கு சொந்தமான சொத்துக்கள் 
12. மத்திய அரசின் பொது கடன் 
13. இரயில்வே 
14. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி 
15. வருமானவரி (வேளாண் வரி தவிர்த்தல்)
16. செய்தித்தாள் மீதான வரி 
17. சொத்துக்களின் மூலதன மதிப்பில் விதிக்கப்படும் வரி 
18. மாற்று சீட்டு, காசோலை மீதான வில்லை கட்டணம் 

இந்திய அரசின் வரவு செலவுத் திட்டத்தில் நான்கு வகையான பற்றாக்குறைகள் உள்ளன.
வருவாய் பற்றாக்குறை
வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை
நிதிப் பற்றாக்குறை
முதன்மைப் பற்றாக்குறை
வருவாய் பற்றாக்குறை :
அரசின் வருவாய் செலவினம், வருவாய் வரவைவிட அதிகமாக இருந்தால் அது வருவாய்ப் பற்றாக்குறை எனப்படும்.
இதில் மூலதன வரவு மற்றும் மூலதனச் செலவு கணக்கில் கொள்ளப்பட மாட்டாது.
வருவாய்ப் பற்றாக்குறை என்பது அரசின் அன்றாடப் பணிகளை நடத்துவதற்குத் தேவையானதைவிட குறைவாக உள்ளதைக் காட்டுவதாகும்.
வருவாய் பற்றாக்குறை (RD) = மொத்த வருவாய் செலவினம் (RE) - மொத்த வருவாய் வரவுகள் (RR) RE - RR > 0 ஆக இருக்கும்.
வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை:
வருவாய் கணக்குகள் மற்றும் மூலதனக் கணக்கு ஆகியவற்றின் மொத்த வரவுக்கும் செலவுக்கும் உள்ள இடைவெளியே வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறையாகும்.
வரவு செலவுத் திட்ட பற்றாக்குறை = மொத்தச் செலவு - மொத்த வரவு.
நிதிப் பற்றாக்குறை :
நிதிப்பற்றாக்குறை = வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை - அரசின் அங்காடிக் கடன்களும் ஏனைய பொறுப்புகளும்
எனவே நிதிப் பற்றாக்குறை என்பது வரவு செலவுப் பற்றாக்குறையைவிட அதிகமானதாகும்.
முதன்மைப் பற்றாக்குறை:
முதன்மைப் பற்றாக்குறையானது நிதி பற்றாக்குறையிலிருந்து வட்டி செலுத்தலை கழித்த பின் உள்ள பற்றாக்குறையாகும். இது அரசின் உண்மையான சுமையைக் காட்டும். மேலும் இதில் முன்னர் வாங்கிய கடனுக்கான வட்டியைக் கணக்கில் கொள்ளாது.
எனவே நிதிப் பற்றாக்குறை முதன்மைப் பற்றாக்குறையைவிட அதிகமாக இருக்கும்.
முதன்மைப் பற்றாக்குறை (PD) = நிதிப் பற்றாக்குறை (FD) - வட்டி செலுத்துதல் (IP)

கூட்டாட்சியின் கொள்கைகள் :
சுதந்திரம் :
கூட்டரசு நிதி முறையின் கீழ், ஒவ்வொரு அரசும் தன்னுடைய நிதியில் தன்னாட்சி அதிகாரம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு அரசும் வருவாய் ஆதாரங்கள், வரி விதிப்பதற்கான அதிகாரம், பணத்தைக் கடன் வாங்குவது, செலவினை சமாளிப்பது முதலானவை பற்றி தன்னாட்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.
சமத்துவம்:
சமத்துவ நீதியின் அடிப்படையில், மாநிலங்கள் நியாயமான வருவாய்ப் பங்கினைப் பெறும் வண்ணம் வளங்கள் பங்கீடு செய்யப்பட வேண்டும்.
ஒரே மாதிரியான தன்மை:
கூட்டரசு முறையில், ஒவ்வொரு மாநிலமும் கூட்டாட்சி நிதிக்கு சம வரி செலுத்துதல்களை செய்ய வேண்டும்.
நிதி வசதி:
கூட்டரசு நிதி முறையில், மத்திய மாநில அரசுகளும் புதிய வரி ஆதாரங்களை தங்களது நிதி தேவைக்கேற்றவாறு பெருக்கிக் கொள்ள முடியும்.
ஒருங்கிணைப்பும் ஒன்றுபடுதலும்:
அனைத்து நிதிமுறைகளும் முழுவதும் நல்ல முறையில் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும்.
நாட்டின் பல்வேறு அடுக்குகளுக்கிடையே உள்ள நிதி முறைகளில் ஒருங்கிணைப்பு அவசியமாகிறது.
செயல் திறன் :
நிதிமுறைகளை ஒன்றாக ஒருங்கிணைத்து, திறமையான முறையில் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும்.
ஏய்ப்பு, மோசடி ஆகியவற்றுக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கக் கூடாது.
நிர்வாகச் சிக்கனம் : வசூலிக்கும் செலவு குறைவாக இருப்பதோடு அதிக வருவாய் பெற்று அரசின் பிற துறைகளுக்குச் செலவிடுவதற்கு ஏதுவாக அமைய வேண்டும்.