(i) ஜே. வி. பி குழு மொழிவாரி மாகாணங்கள் "குறுகிய பிராந்தியவாதத்தை" வலியுறுத்துகின்றன என்று கூறியது.
(ii) மேலும் அது நாட்டின் மேம்பாட்டிற்கு "அச்சுறுத்தலாக" உருவாகக்கூடும் என்று தெரிவித்தது.
(iii) ஜே.வி.பி குழு "மொழியானது பிணைக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டிருப்பதோடு பிரிக்கும் ஆற்றலும் உடையது" என்று குறிப்பிட்டது.
(iv) மேலும் "நாட்டின் சாதகமான சூழ்நிலை உருவாகும் போது மக்களின் சிந்தனைகள் அமைதிப்படும்போது எல்லைகளை மாற்றி அமைத்து புதிய மாகாணங்களை உருவாக்கலாம் என்றும் ஜே. வி. பி குழு கூறியது.

(i) ஜம்மு காஷ்மீருக்காக சிறப்பு அந்தஸ்தை இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 370வது உறுப்பு அளிக்கிறது.
(ii) இதன்படி ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு தனி அரசமைப்புச் சட்டம் உள்ளது.
(iii) இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்திலுள்ள பகுதி IV, IVA (அடிப்படை கடமைகள்) ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு பொருந்தாது.
(iv) ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் அனுமதி இல்லாமல் அந்த மாநில எல்லையை மாற்றும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்குக் கிடையாது.

(i) 1946 டிசம்பர் 9 ஆம் நாள் அரசியலமைப்புக்குழு தன் பணியைத் தொடங்கியது.
(ii) அரசியலமைப்புக் குழுவின் தலைவராக டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
(iii) டாக்டர் பி.ஆர் அம்பேத்கர் அரசியலமைப்பு வரைக்குழுவின் நிரந்தர தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.
(iv) 1949 நவம்பர் 26 ஆம் நாள் முதல் இந்திய அரசியலமைப்பை இச்சபை ஏற்றுக்கொண்டது.
(v) 1950 ஜனவரி 26 ஆம் நாள் முதல், அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது.
(vi) அது முதல் ஜனவரி 26 குடியரசு தினமாக கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது 

(i) இந்திய அரசாங்கச் சட்டம் 1935 கீழ் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சட்டபூர்வமான ஆவணம் ஆகும்.
(ii) இந்த ஆவணமே பிரிவினையின்போது இந்திய சுதேச அரசர்கள், இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் ஆகிய ஏதேனும் ஒரு நாட்டுடன் இணைவதற்கான ஒப்பந்தமாகவும் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்பட்டது.
(iii) காஷ்மீர், ஜூனாகாத், ஹைதராபாத் தவிர மற்ற சுதேச அரசுகள் அனைத்தும் இணைப்புறுதி ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டு பாதுகாப்பு, வெளியுறவு மற்றும் தகவல் தொடர்பில் இந்தியாவின் மைய ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டன.

(i) இரு நாடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று அவற்றின் நில எல்லை மற்றும் இறையாண்மையை மதித்து நடத்தல்.
(ii) இரு நாடுகளும் ஒன்றையொன்று ஆக்கிரமிக்காமல் இருத்தல்.
(iii) ஒரு நாடு, மற்றொரு நாட்டின் உள்நிகழ்வுகளில் தலையிடாமல் இருக்கும்.
(iv) இரு நாடுகளுக்கு இடையேயான சமத்துவம் மற்றும் ஒன்றுக்கொன்று பயனடைவதற்கான கூட்டுறவு.
(v) சமாதான வாழ்வாகும்.

(i) இந்திய அரசமைப்பு உலகிலேயே நீண்ட எழுதப்பட்ட அரசமைப்பு ஆகும்.
(ii) இந்தியா இறையாண்மையுள்ள, சமதர்ம, சமயசார்பற்ற, மக்களாட்சிக் குடியரசு என்று அரசமைப்பு முகவுரை கூறுகிறது.
(iii) அடிப்படை உரிமைகள், குறிக்கோள், தீர்மானத்தின் ஐந்தாம் பிரிவிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டன.
(iv) இந்திய அரசமைப்பு இந்திய நாட்டிற்குச் சுதந்திரமான தேர்தல் ஆணையத்தை உருவாக்குகிறது.
(v) வயதுவந்தோர் அனைவருக்குமான வாக்குரிமையும் உறுதி செய்தது.
(vi) நீதித்துறையின் சுதந்திரத் தன்மையுடன் உறுதி செய்தது. 

(i) சுதந்திர இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கைக்கான அடிப்படைக்கு கோட்பாடுகள் இந்தியா விடுதலை அடைவதற்கு குறைந்தது முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உருவாக்கப்பட்டன.
(ii) காலனியம் எந்த வடிவில் வந்தாலும் அதை எதிர்ப்பது என்பதே இந்தக் கோட்பாட்டின் அடிநாதமாகும்.
(iii) ஜவஹர்லால் நேருவே இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கையை முதன்மையான சிற்பி அவர்.
இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் பின்வருமாறு:
1. காலனிய எதிர்ப்பு (அ) ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு
2. இன ஒதுக்கலை எதிர்த்தல், இனவெறியை எதிர்த்தல் 
3. வல்லரசு நாடுகளுடன் அணி சேராமை,
4. ஆப்பிரிக்க - ஆசிய ஒற்றுமை 
5. பிற நாடுகளை ஆக்கிரமிக்காமல் இருத்தல்,
6. பிற நாடுகளின் உள்நாட்டு நிகழ்வுகளில் தலையிடாமல் இருத்தல்.
7. ஒரு நாடு மற்றொரு நாட்டின் இறையாண்மை மற்றும் நில எல்லையை மதித்தல்.
8. உலக அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல் 
9. நாடுகளுக்கிடையேயான அமைதியை நிலைநிறுத்துவதில் வெற்றிடம் ஏற்படா வண்ணம் இரு நாடுகளும் சமநீதியைப் பாதுகாத்தல் ஆகும்.
10. மார்ச் 1947 இல் டெல்லியில் நேரு ஏற்பாடு செய்த ஆசிய உறவுக்கான மாநாட்டில் 20க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் கலந்து கொண்டன.
11. ஆசிய நாடுகளின் விடுதலை மற்றும் உலகில் ஆசியாவின் நிலைமை உறுதி செய்தல் என்பதே மாநாட்டின் மையக் கருத்தாகும்.
12. 1955 இல் இந்தோனேசியா நாட்டின் பாண்டுங் நகரில் ஆப்பிரிக்க, ஆசிய நாடுகளின் மாநாடு நடைபெற்றது.
13. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் பெல்கிரேட் நகரில் இந்த நாடுகள் கூடி அணிசேரா இயக்கத்தைத் தோற்றுவிப்பதற்கான அடித்தளத்தை பாண்டுங் மாநாடு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.

(i) விடுதலைக்குப் பிந்தைய இந்தியாவின் உருவாக்கத்தில் முக்கியமான ஒரு அம்சம் மொழிவாரியாக மாநிலங்களை மறுசீரமைத்ததாகும்.
(ii) 1920 ஆம் ஆண்டு முதலே இந்திய விடுதலை இயக்கத்தோடு, மொழிவாரி மாநிலக் கோரிக்கை ஒன்றிணைத்திருந்தது.
(iii) இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் (1920 ஆம் ஆண்டு) நாக்பூரில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் மொழிவாரியான மாகாண காங்கிரஸ் குழுக்கள் அமைக்கப்படுவதன் மூலம் மொழி அடையாளத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த தேசிய அடையாளம் பாதுகாக்கப்படும் என்று உறுதியளித்தது.
(iv) 1928 இல் வெளியான நேரு அறிக்கை பிரிவு 86 இல் நிதி மற்றும் நிர்வாக காரணங்களுக்கு உட்பட்டு, பெரும்பான்மை மக்கள் வாழும் இட அடிப்படையில் மாநிலங்களை மொழிவாரியாக மறு சீரமைப்பதற்கான கோரிக்கை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.
(v) 1946 ஆகஸ்ட் 31 இல் பட்டாபி சீதா ராமைய்யா ஆந்திரா மாகாணத்திற்கான கோரிக்கையை அரசமைப்பு நிர்ணய சபையின் முன் வைத்தார் .
(vi) இந்த முழுப்பிரச்சனையை முதல் பிரச்சனையாகவும், முக்கியப் பிரச்சனையாகவும் எடுத்து அரசமைப்பு நிர்ணய சபை தீர்வு காணவேண்டும் என்று பட்டாபி சீதாராமைய்யா குறிப்பிட்டார்.
(vii) ஆனால், அரசமைப்பு வரைக்குழு ஆந்திராவிற்கான புவியியல் மாகாண எல்லைகள் வகுக்கப்படும் வரை ஆந்திராவைத் தனி அலகாக குறிப்பிட முடியாது என்று கருதியது.
(viii) எனவே 1948, ஜூன் 17-இல் அரசமைப்பு நிர்ணய சபைத் தலைவர் இராஜேந்திர பிரசாத் மூவர் ஆணையம் ஒன்றை அமைத்தார்.
(ix) 1948 டிசம்பர் 10-இல் இந்த ஆணையத்தால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட அறிக்கை மொழிவாரி மாகாண மறுசீரமைப்பு என்றும் கருத்தாக்கத்திற்கு எதிரான காரணங்களைப் பட்டியலிட்டது.
(x) எனினும் ஜெய்ப்பூர் மாநாட்டில் பட்டாபி சீதாராமையா தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பின் இந்த கோரிக்கை மேலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மாறியது.
(xi) அதன் காரணமாக மொழிவாரி மாகாணக் கோரிக்கையை ஆராய ஜவஹர்லால் நேரு, வல்லபாய் படேல் மற்றும் பட்டாபி சீதாராமையா ஆகிய மூவரையும் கொண்ட ஜே. வி. பி. குழு (J. V. P. Committee) அமைக்கப்பட்டது.
(xii) ஜே. வி. பி. குழு தனது அறிக்கையை 1949 ஏப்ரல் 1 இல் சமர்ப்பித்தது.
(xiii) ஜே. வி. பி. குழு தனது அறிக்கையின் முடிவுரையில் மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்பிற்கு அது உகந்த நேரமல்ல என்று தெரிவித்தது.
(xiv) முதல் பொதுத்தேர்தல் (1952) முடிவடைந்த பின்னர் மீண்டும் மொழிவாரி மாநில கருத்தாக்கம் எழுச்சி பெற்றது.
(xv) ஆந்திரா தனி மாநிலமாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தி 1952 அக்டோபர் 19 இல் சாகும் வரை உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கிய பொட்டி ஸ்ரீராமுலு 1952 டிசம்பர் 15 அன்று இரவு காலமானார்.
(xvi) நேரு ஆட்சிக்காலத்தில் மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்பு கொள்கை, மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டமாக 1956 இல் நிறைவேற்றப்பட்டு உறுதியுடன் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.
(xvii) ஹைதராபாத்தை உள்ளடக்கிய ஆந்திரபிரதேசம் உருவானது.
(xviii) இதன் மூலம் 1920 இல் இந்திய தேசிய காங்கிரசால் தொடங்கப்பட்ட மொழிவாரி மாகாண சீரமைப்பு முடிவுக்கு வந்தது.