(i) 1923 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டில் வாராணாசியில் நடைபெற்ற இந்து மகாசபையின் ஆறாவது மாநாட்டில் 968 பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர். அவர்களின் 56.7 விழுக்காட்டினர் ஐக்கிய மாகாணத்தைச் சேர்ந்தவர்.
(ii) ஐக்கிய மாகாணம், பஞ்சாப், டெல்லி, பீகார் ஆகியவை 86.8 விழுக்காட்டு பிரதிநிதிகளை மட்டுமே அனுப்பி வைத்தனர். சென்னை, பம்பாய், வங்காளம் 6.6 விழுக்காட்டுப் பிரதிநிதிகளை மட்டுமே அனுப்பி வைத்தனர்.

(i) ஆரிய சமாஜியத்தின் சுத்தி இயக்கம் மூலம் பிற சமயங்களுக்கு மதம் மாறியவர்களை மீண்டும் இந்துக்களாக மாற்றும் நோக்கில் தொடங்கப்பட்டது.
(ii) மேலும் ஆரிய சமாஜியத்தின் சங்கதன் நடவடிக்கைகளில் காங்கிரஸ்காரர்களின் பங்கேற்பு இந்துக்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களை மேலும் பிளவுப்படுத்தியது.

(i) 1927 மார்ச் 20 இல் டெல்லியில் முஸ்லிம்களின் மாநாடு நடைபெற்றது.
(ii) மாநாட்டில் நான்கு முக்கிய கோரிக்கைகள் முன்மொழியப்பட்டன அவை,
(iii) பம்பாயிலிருந்து சிந்துப் பகுதியைத் தனியாகப் பிரிப்பது.
(iv) பாகிஸ்தானையும் அதன் எல்லைகளையும் சீர்திருத்துவது.
(v) பஞ்சாப்பிலும், வங்காளத்திலும் மக்கள் தொகை அடிப்படையில் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் மத்தியச் சட்டமன்றத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு 33 விழுக்காடு இட ஒதுக்கீடு ஆகும். இதனை ஒப்புக்கொள்ளும்படி மோதிலால் நேருவும், எஸ். சீனிவாசனும் காங்கிரஸ் கமிட்டியை வற்புறுத்தினர். 

(i) தனித்தொகுதி அல்லது வகுப்புவாரித் தொகுதி: இந்த வகையான முறையில் முஸ்லிம்கள் மட்டுமே முஸ்லிம் வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்க முடியும்.
(ii) 1909 ஆம் ஆண்டு மிண்டோ - மார்லி சட்டம் பேரரசு சட்டமன்றத்தில் அலுவலரல்லாத 27 உறுப்பினர்களுக்கான இடங்களில் எட்டு இடங்களை முஸ்லிம்களுக்கு வழங்கியது.
(iii) மாகாண சட்டமன்றங்களின் இடங்களை முஸ்லிம் வேட்பாளர்களுக்கு பின்வருமாறு ஒதுக்கியிருந்தது. அவை மதராஸ் 4; பம்பாய் 4; மற்றும் வங்காளம் 5 ஆகும்.
(iv) தனித்தொகுதி அறிவிப்பு மூலம் ஆங்கிலேயரின் பிரித்தாளும் கொள்கை என்ற கோட்பாடு அரசமைப்பு சட்டத்தில் முறையாக நுழைத்து இந்து மற்றும் முஸ்லிம்களை முழுமையாக அந்நியப்படுத்தியது ஆகும். 

(i) 1921 இல் நடைபெற்ற குருதி கொட்டிய மலபார் கிளர்ச்சியின் போது அங்கு முஸ்லிம் விவசாயிகள் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகவும், இந்து நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிராகவும் களமிறங்கினர்.
(ii) மலபாரில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகளுக்கு முஸ்லிம் தலைவர்கள் பொது மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமென காந்தியடிகள் கோரிக்கை விடுத்தனர்.
(iii) ஒரு விவசாயக் கிளர்ச்சியாக இருந்தாலும் தீவிர மத உணர்வுகள் கோலோச்சின. இதன் விளைவாக காந்தியடிகள் இந்நிகழ்வை இந்து முஸ்லிம் மோதலாகவே மதிப்பிட்டார்.

(i) பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் பிரித்தாளும் கொள்கையை கையாண்டது. கூட்டு இந்திய அடையாளம் ஒன்று உருவாவதை தடுப்பதே பிரிட்டிஷாரின் நோக்கமாகும்.
(ii) பம்பாய் கவர்னர் எல்பின்ஸ்டோன் பழைய ரோமானிய இலட்சியமான (Divide et Impera) (பிரித்தாளுதல்) என்பது நமதாக வேண்டும் என்று எழுதினார்.
(iii) வகுப்புவாதக் கலவரங்கள் நாட்டின் ஆளுகைக்குச் சவாலாக இருக்கும் என்று தெரிந்தபோதிலும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் வகுப்புவாத கருத்தியல் சார்ந்த அரசியலுக்கு சட்டபூர்வ அங்கீகாரத்தையும் கௌரவத்தையும் வழங்கியது.
(iv) அனைத்து கட்சிகளும் இத்தகைய குறுங்குழுவாத அணுகுமுறையை பின்பற்றியதால் வடஇந்தியாவில் இந்துக்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களுக்கு இடையே பகைமை வளர்ந்தது.
(v) 19 ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி பத்தாண்டுகளில் ஏராளமான இந்து - முஸ்லிம் கலவரங்கள் வெடித்தன.
(vi) 1882 இல் ஜூலை - ஆகஸ்டில் தென்னிந்தியாவில் கூட, ஒரு பெருங்கலவரம் சேலத்தில் நடைபெற்றது.