அரைகல வினைகளாவன:
\(\begin{aligned} 2 \mathrm{Br}^{-} \rightarrow \mathrm{Br}_2+2 e^{-} ; E_{\text {oxd }}^0=-1.09 \mathrm{~V} \end{aligned}\)              .....(1)
\(\begin{aligned} 2 \mathrm{Fe}^{3+}+2 e^{-} \rightarrow 2 \mathrm{Fe}^{2+} ; E_{\text {red }}^0=+0.771 \mathrm{~V} \end{aligned}\)     .....(2)
(1) மற்றும் (2) ஐ கூட்ட
\(\begin{gathered} 2 \mathrm{Fe}^{3+}+2 \mathrm{Br}^{-} \rightarrow 2 \mathrm{Fe}^{2+}+Br_2; \space E^0_\frac{Fe^{3+}}{Fe^{2+}}=? \end{gathered}\)     ....(3)
\(\begin{gathered} \mathrm{E}_{\text {cell }}^0=\mathrm{E}_{\text {oxd }}^0+E^0_\frac{Fe^{3+}}{Fe^{2+}} \end{gathered}\)
= (-1.09 + 0.771) V
= - 0.319 V
\(\therefore\) E⁰_cell ஆனது எதிர்குறியீடு உடையது; எனவே \(\Delta\)G + ve, எனவே மின்கல வினையானது தன்னிச்சையானது அல்ல. எனவே Fe³⁺ ஆனது Br^- ஐ -ve Br₂ ஆக ஆக்ஸிஜனேற்றம் செய்யாது.

கொடுக்கப்பட்டது:
I = 1.608 A; t = 50 min = 50 \(\times\) 60 = 3000 sec,
S = 250 mL,
V = 500 ml; C = 0.5 M
i) Q = It
= 1.608 \(\times\) 3000 = 4824 C
\(\therefore\) பாரடேக்களின் எண்ணிக்கை = \(\frac{4824}{96500}\)
= 0.05 F
ii) \(C u^{2+}(a q)+2 e^{-} \rightarrow C u(s)\)
\(\therefore\)  2 F மின்சாரம் 1 மோல் Cu²⁺ வை படியச் செய்கிறது.
\(\therefore\)  0.5F மின்சாரம் படியச் செய்வது x Cu²⁺ ஆகும்.
\(x=\frac{1 \times 0.05}{2}=0.025 \mathrm{~mol}\)
250 ml கரைசலில் உள்ள Cu²⁺ஆரம்ப மோல்களின் எண்ணிக்கை
\(=\frac{0.5}{1000}=\times 250 \mathrm{~mol}\)
= 0.125 மோல்
\(\therefore\) மின்னாற்பகுப்பிற்கு பின் மோல்களின் எண்ணிக்கை = 0.125 - 0.025 = 0.1 மோல்
\(\therefore\) Cu²⁺ ன் செறிவு = \(\frac{0.1}{250} \times 1000=0.4 \mathrm \space {M}\)

முதல் விதி:
மின்னாற்பகுத்தலின்போது மின்முனைகளில் விடுவிக்கப்படும் பொருளின் நிறையானது (m) மின்கலத்தின் வழியே பாயும் மின்னோட்டத்தின் அளவிற்கு (Q) நேர் விகிதத்திலிருக்கும்.
m \(\alpha\) Q
m \(\alpha\) It
m = z It
Z = பொருளின் மின்வேதிச் சமானம்
I = மின்னோட்டம்
t = மின்னோட்டம் பாயும் காலம்
இரண்டாம் விதி :
ஒரே அளவு மின்னோட்டத்தை வெவ்வேறு மின்பகுளி வெவ்வேறு மின்பகுளிக் கரைசல்களின் வழியே செலுத்தும்போது, மின்முனைகளில் விடுவிக்கப்படும் பொருளின் அளவானது அவற்றின் மின்வேதிச் சமானங்களுக்கு நேர்விகிதத்திலிருக்கும்.
m \(\alpha\) Z
\(\frac{\mathrm{m}_1}{\mathrm{Z}_1}=\frac{\mathrm{m}_2}{\mathrm{Z}_2}\)
m = விடுவிக்கப்படும் உலோகத்தின் நிறை
Z = மின்வேதிச் சமானம்

\(K=C\left(\frac{l}{A}\right)\) அல்லது \(K=\frac{1}{R} \cdot \frac{1}{A}\)
நியம கடத்துத்திறன் = செறிவு \(\times \) கலமாறிலி
i)\(\begin{aligned} \kappa=0.1 \times 0.5=0.05=5 \times 10^{-2} \mathrm{Scm}^{-1} \end{aligned}\)
ii)\(\begin{aligned} \kappa=0.1 \times 0.25=0.025=2.5 \times 10^{-2} \mathrm{Scm}^{-1} \end{aligned}\)
எனவே முதலாவது வகையானது அதிக நியம கடத்துத்திறனை பெற்றிருக்கும். அதாவது கலமாறிலி 0.05 உடையது.

HCI ன் கடத்துத்திறன் அதிகமாகும்;
ஏனெனில் அனைத்து அயனிகளிலும் H⁺ அயனியானது பெரும இயங்கு திறனை பெற்றிருக்கும். (mobility)
25°C ல் : H⁺ = 36.23 m²s^-1V^-1
கடத்துத்திறனானது இவற்றை பொறுத்தது:
1) மின்பகுளியின் தன்மை
2) செறிவு
3) அயனிகளின் இயங்கு திறன்
4) வெப்பநிலை