பொதுச் செலவு அதிகரிப்பதற்கான காரணங்களாவன :
மக்கள் தொகை வளர்ச்சி :
67 ஆண்டு கால திட்டங்களில், இந்தியாவின் மக்கள் தொகை 1951இல் 36.1 கோடியிலிருந்து, 2011இல் -121 கோடியாக உயர்ந்துள்ளது.
மக்கள் தொகை வளர்ச்சியினால் உடல்நலம், கல்வி, சட்டம் ஒழுங்கு போன்றவற்றிற்காக பேரளவு முதலீடு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.
இளைஞர்களுக்கான கல்விக்காகவும், பணிகளுக்காகவும், முதியோர்களுக்கான ஓய்வூதியம், சமூகப் பாதுகாப்பு, உடல் நலத்திற்கான வசதிகள் ஏற்படுத்தவும் பொதுச்செலவு அதிகமாகிறது.
பாதுகாப்புச் செலவு:
இந்தியாவில் பாதுகாப்பிற்கான செலவு அதிகரித்த வண்ணம் உள்ளது.
இராணுவ தளவாடங்களை புதுமை மயமாக்குவதால் இராணுவ செலவு பலமடங்கு அதிகரித்துள்ளது.
அரசு மானியங்கள்:
இந்திய அரசானது, உணவு, உரங்கள், முன்னுரிமைத் துறைக்கான கடன் வழங்கல், ஏற்றுமதி, கல்வி முதலான பல இனங்களுக்கு மானியங்களை வழங்குகிறது.
மானியங்களுக்கான தொகை மிக அதிகமாக இருப்பதால் பொதுச் செலவு பலமடங்கு அதிகரித்துள்ளது.
கடன் சேவைகள் :
அரசானது அதிகமான அளவில் உள்நாட்டு, அயல்நாட்டு ஆதாரங்கள் மூலம் கடன் பெற்றுள்ளது.
அதன் விளைவாக அரசு கடனை திருப்பி செலுத்துவதற்காக அதிக பணம் தேவைப்படுகிறது.
வளர்ச்சித் திட்டங்கள் :
அரசு பல்வேறு வளர்ச்சி திட்டங்கள் மேற்கொள்கிறது. அவையாவன நீர்ப்பாசனம், இரும்பு எஃகு, கனரக எந்திரங்கள், எரிசக்தி, தொலைத்தொடர்பு போன்றவற்றிற்கு அதிக முதலீடு தேவைப்படுகிறது.
நகரமயமாக்கல் :
நகரங்களில் மக்கள் தொகை விரைவாக அதிகரித்து வருகிறது. 1950-51ஆம் ஆண்டு மொத்தம் மக்கள் தொகையில் நகரத்தில் வாழ்பவர்கள் 17 விழுக்காடாகவும், தற்பொழுது 43 விழுக்காடாகவும் அதிகரித்துள்ளது.
தொழில் மயமாக்கல்:
அடிப்படை, கனரக தொழில்களுக்கு அதிக அளவு மூலதனம் தேவைப்படுகிறது. மேலும் இது உற்பத்திக்கு நீண்ட காலத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளும்.

இந்திய அரசின் வரவு செலவுத் திட்டத்தில் நான்கு வகையான பற்றாக்குறைகள் உள்ளன.
வருவாய் பற்றாக்குறை
வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை
நிதிப் பற்றாக்குறை
முதன்மைப் பற்றாக்குறை
வருவாய் பற்றாக்குறை :
அரசின் வருவாய் செலவினம், வருவாய் வரவைவிட அதிகமாக இருந்தால் அது வருவாய்ப் பற்றாக்குறை எனப்படும்.
இதில் மூலதன வரவு மற்றும் மூலதனச் செலவு கணக்கில் கொள்ளப்பட மாட்டாது.
வருவாய்ப் பற்றாக்குறை என்பது அரசின் அன்றாடப் பணிகளை நடத்துவதற்குத் தேவையானதைவிட குறைவாக உள்ளதைக் காட்டுவதாகும்.
வருவாய் பற்றாக்குறை (RD) = மொத்த வருவாய் செலவினம் (RE) - மொத்த வருவாய் வரவுகள் (RR) RE - RR > 0 ஆக இருக்கும்.
வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை:
வருவாய் கணக்குகள் மற்றும் மூலதனக் கணக்கு ஆகியவற்றின் மொத்த வரவுக்கும் செலவுக்கும் உள்ள இடைவெளியே வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறையாகும்.
வரவு செலவுத் திட்ட பற்றாக்குறை = மொத்தச் செலவு - மொத்த வரவு.
நிதிப் பற்றாக்குறை :
நிதிப்பற்றாக்குறை = வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை - அரசின் அங்காடிக் கடன்களும் ஏனைய பொறுப்புகளும்
எனவே நிதிப் பற்றாக்குறை என்பது வரவு செலவுப் பற்றாக்குறையைவிட அதிகமானதாகும்.
முதன்மைப் பற்றாக்குறை:
முதன்மைப் பற்றாக்குறையானது நிதி பற்றாக்குறையிலிருந்து வட்டி செலுத்தலை கழித்த பின் உள்ள பற்றாக்குறையாகும். இது அரசின் உண்மையான சுமையைக் காட்டும். மேலும் இதில் முன்னர் வாங்கிய கடனுக்கான வட்டியைக் கணக்கில் கொள்ளாது.
எனவே நிதிப் பற்றாக்குறை முதன்மைப் பற்றாக்குறையைவிட அதிகமாக இருக்கும்.
முதன்மைப் பற்றாக்குறை (PD) = நிதிப் பற்றாக்குறை (FD) - வட்டி செலுத்துதல் (IP)

கூட்டாட்சியின் கொள்கைகள் :
சுதந்திரம் :
கூட்டரசு நிதி முறையின் கீழ், ஒவ்வொரு அரசும் தன்னுடைய நிதியில் தன்னாட்சி அதிகாரம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு அரசும் வருவாய் ஆதாரங்கள், வரி விதிப்பதற்கான அதிகாரம், பணத்தைக் கடன் வாங்குவது, செலவினை சமாளிப்பது முதலானவை பற்றி தன்னாட்சி பெற்றிருக்க வேண்டும்.
சமத்துவம்:
சமத்துவ நீதியின் அடிப்படையில், மாநிலங்கள் நியாயமான வருவாய்ப் பங்கினைப் பெறும் வண்ணம் வளங்கள் பங்கீடு செய்யப்பட வேண்டும்.
ஒரே மாதிரியான தன்மை:
கூட்டரசு முறையில், ஒவ்வொரு மாநிலமும் கூட்டாட்சி நிதிக்கு சம வரி செலுத்துதல்களை செய்ய வேண்டும்.
நிதி வசதி:
கூட்டரசு நிதி முறையில், மத்திய மாநில அரசுகளும் புதிய வரி ஆதாரங்களை தங்களது நிதி தேவைக்கேற்றவாறு பெருக்கிக் கொள்ள முடியும்.
ஒருங்கிணைப்பும் ஒன்றுபடுதலும்:
அனைத்து நிதிமுறைகளும் முழுவதும் நல்ல முறையில் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும்.
நாட்டின் பல்வேறு அடுக்குகளுக்கிடையே உள்ள நிதி முறைகளில் ஒருங்கிணைப்பு அவசியமாகிறது.
செயல் திறன் :
நிதிமுறைகளை ஒன்றாக ஒருங்கிணைத்து, திறமையான முறையில் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும்.
ஏய்ப்பு, மோசடி ஆகியவற்றுக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கக் கூடாது.
நிர்வாகச் சிக்கனம் : வசூலிக்கும் செலவு குறைவாக இருப்பதோடு அதிக வருவாய் பெற்று அரசின் பிற துறைகளுக்குச் செலவிடுவதற்கு ஏதுவாக அமைய வேண்டும்.

மறைமுக வரிகளின் நன்மைகள்:
பரந்து காணப்படுதல் :
எல்லா நுகர்வோர்களும் அவர்கள் ஏழை அல்லது பணக்காரர்களாக இருந்தாலும் மறைமுக வரிகளைச் செலுத்த வேண்டும்.
இதனால்தான் நேர்முக வரிகளை விட மறைமுக வரிகள் அதிகமானவர்களை உள்ளடக்கியுள்ளது.
சமத்துவம்:
பணக்காரர்களால் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய ஆடம்பரப் பண்டங்கள் மீது அதிக வரி சுமத்தப்படுவதால் மறைமுக வரி சமத்துவ விதியின் அடிப்படையில் அமைகிறது.
சிக்கனத் தன்மை:
உற்பத்தியாளர்களும், சில்லறை விற்பனையாளர்களும் வரியை வசூலித்து அரசுக்கு செலுத்துவதால் வசூலிப்பதற்கான செலவு குறைவாகிறது.
உடலுக்கு தீங்கான பண்டங்களின் நுகர்வைக் குறைக்கிறது:
அரசானது உடலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய பண்டங்கள் மீது மறைமுக வரியை விதிக்கிறது.
எ.கா. புகையிலை, மது போன்றவை மீதான் வரி ஆகும்.
வசதியானது:
மறைமுக வரியானது பண்டங்கள், பணிகள் மீது விதிக்கப்படுகிறது.
நுகர்வோர் இதனை வாங்கும்போது விலையுடன் சேர்த்து செலுத்திவிடுவதால், வரி செலுத்துவதை உணர்வதில்லை.

பொது நிதியியலின் பாடப்பொருள்/எல்லைகள்:
பொது வருவாய்: பொது வருவாய் என்பது வருவாயைப் பெருக்கக்கூடிய முறைகளான வரி வருவாய்கள், வரியல்லா வருமானங்கள் பற்றியும், வரிக்கொள்கை, வரி விகிதம், வரிச்சுமை, வரியின் தாக்கம், அவற்றின் விளைவுகள் ஆகியவற்றையும் விளக்குகிறது.
பொதுச் செலவு : இப்பகுதி அரசின் செலவு, பொதுச் செலவின் விளைவுகள், பொதுச் செலவைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவை சார்ந்த அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது.
பொதுக்கடன் :
பொதுக்கடன் என்ற பகுதியில் உள்நாடு. வெளிநாட்டின் மூலம் பெறக்கூடிய கடன்களுக்கான வளங்களைப் பற்றி படிக்கிறது.
பொதுக்கடன் சுமை, அதன் விளைவுகள், திரும்பச் செலுத்தும் முறை ஆகியவை இத்தலைப்பின் கீழ் வருகின்றன.
நிதி நிருவாகம் :
இப்பகுதி அரசின் வரவு செலவு திட்டத்தின் பல்வேறு பகுதிகளைப் பற்றி படிக்கிறது.
வரவு செலவுத் திட்டம் என்பது ஓராண்டிற்கான அரசின் பேரளவு நிதித் திட்டமாகும்.
வரவு செலவு திட்டத்தின் பல்வேறு நோக்கங்கள், அதனைத் தயாரிப்பதற்கான வழிமுறைகள், நிதி ஒதுக்கீடு, மதிப்பீடு, தணிக்கை முதலானவை நிதி நிருவாகத்தின் கீழ் வருகின்றன.
நிதிக் கொள்கை:
வரிகள், மானியங்கள், பொதுக்கடன், பொதுச் செலவு ஆகியவை நிதிக்கொள்கையின் கருவிகளாகும்.