NS என்ற சட்டகாந்தம் ஒன்றைக் கருதுக. இங்கு N மற்றும் S என்பவை சட்டகாந்தத்தின் வட மற்றும் தென் முனைகளைக் குறிக்கின்றன. அவற்றின் முனைவலிமை q_m எனவும் அவற்றிற்கு இடையே உள்ள தொலைவு 2l எனவும் கொள்க. சட்டகாந்தத்தின் வடிவியல் மையம் O விலிருந்து r தொலைவில் அதன் அச்சுக்கோட்டில் அமைந்த C என்ற புள்ளியில் காந்தப்புலத்தைக் காண்பதற்கு, அப்புள்ளியில் ஓரலகு வடமுனையை (q_{\(m_{c}\)} = 1 Am) வைக்க வேண்டும்.C புள்ளியில் உள்ள q_m முனைவலிமை கொண்ட ஓரலகு வடமுனை உணரும் விசையை, காந்தவியலின் கூலூம் விதியைப் பயன்படுத்திக் கணக்கிடலாம்.
சட்டகாந்தத்தின் வடமுனைக்கும், C புள்ளியில் உள்ள ஓரலகு வடமுனைக்கும் இடையேயான விலக்கு விசை (வெற்றிடத்தில்) 
\(\vec{F}_N=\frac{\mu_o}{4 \pi} \frac{q_m}{(r-l)^2} \hat{i}\)      ....(1)
இங்கு r - l என்பது சட்டகாந்தத்தின் வடமுனை மற்றும் C புள்ளியில் உள்ள ஓரலகு வடமுனைக்கும் இடையே உள்ள தொலைவாகும். 
சட்டகாந்தத்தின் தென் முனைக்கும், C புள்ளியில் உள்ள ஓரலகு வடமுனைக்கும் இடையேயான ஈர்ப்பு விசை (வெற்றிடத்தில்) 
\(\vec{F}_s=\frac{\mu_o}{4 \pi} \frac{q_m}{(r+l)^2} \hat{i}\)      ....(2) 
இங்கு r + l என்பது சட்டகாந்தத்தின் தென்முனை மற்றும் C புள்ளியில் உள்ள ஓரலகு வடமுனைக்கும் இடையே உள்ள தொலைவாகும்.  
சமன்பாடுகள் (1) மற்றும் (2) லிருந்து, C புள்ளியில் தொகுபயன்விசை \(\vec{F}=\vec{F}_N+\vec{F}_s\). இத்தொகுபயன் விசை C புள்ளியில், காந்த இருமுனையால் ஏற்படும் காந்தப்புலத்திற்குச் சமமாகும்  \(\overrightarrow{F}=\overrightarrow{B}\)
\(\begin{aligned} \vec{B} &=\frac{\mu_o}{4 \pi} \frac{q_m}{(r-l)^2} \hat{i}+\left(-\frac{\mu_o}{4 \pi} \frac{q_m}{(r+l)^2} \hat{i}\right) \\ \end{aligned}\)
\(\begin{aligned} \vec{B} &=\frac{\mu_o \cdot q_m}{4 \pi}\left(\frac{1}{(r-l)^2}-\frac{1}{(r+l)^2}\right) \hat{i} \\ \end{aligned}\)
\(\begin{aligned} \vec{B} &=\frac{\mu_o 2 r}{4 \pi}\left(\frac{q_m(2 l)}{\left(r^2-l^2\right)^2}\right) \hat{i} \end{aligned}\) ....(3)
காந்த இருமுனை திருப்புத்திறனின் எண்மதிப்பு |\(\overrightarrow{p_{m}}\)| = p_m = q_m 2l. எனவே C புள்ளியில் உள்ள காந்தப்புலத்தை (3) பின்வருமாறு எழுதலாம்.
\(\vec{B}_{\text {ria }}=\frac{\mu_o}{4 \pi}\left(\frac{2 r p_m}{\left(\mathrm{r}^2-l^2\right)^2}\right) \hat{i}\)       ....(4)
சட்டகாந்தத்தின் வடிவ மையம் O மற்றும் C புள்ளிக்கு இடையே உள்ள தொலைவுடன் ஒப்பிடும்போது, காந்தமுனைகளுக்கு இடையே உள்ள தொலைவு சிறியது எனில் (சிறிய காந்தங்களுக்கு) அதாவது r >> l எனில்,
(r^r l²)² \(\approx \) r⁴     ....(5)
எனவே சமன்பாடு 5ஐ 4ல் பயன்படுத்தும்போது
\(\vec{B}_{\text {शं́ }}=\frac{\mu_o}{4 \pi}\left(\frac{2 p_m}{r^3}\right) \hat{i}=\frac{\mu_o}{4 \pi} \frac{2}{r^3} \vec{p}_m\)
இங்கு \(\vec{p}_m=p_m \hat{i}\)

2l நீளமும் q_m முனைவலிமையும் கொண்ட காந்தமொன்று \(\overrightarrow{B}\) என்ற சீரான காந்தப்புலத்தில் படத்தில் காட்டியுள்ளவாறு வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு காந்தமுனையும் எதிரெதிர் திசையில் செயல்படும்  q_m B என்ற விசையை உணர்கின்றன. எனவே காந்தத்தின் மீது செயல்படும் தொகுபயன்விசை சுழியாகும் எவ்விதமான இடப்பெயர்ச்சி இயக்கமும் இங்கு ஏற்படாது. இவ்விரண்டு விசைகளும் காந்தத்தின் மையத்தைப்பொறுத்து ஒரு இரட்டையை உருவாக்கும். இவ்விரட்டை காந்தத்தைச் சுழற்றி, காந்தப்புலம்  \(\overrightarrow{B}\)இன் திசையிலேயே அதனை ஒருங்கமைக்க முயற்சிக்கும்.
வடமுனை உணரும்விசை, \(\vec{F}_N=\mathrm{q}_{\mathrm{m}} \vec{B}\)          ...(1)
தென்முனை உணரும்விசை,  \(\vec{F}_s=-\mathrm{q}_{\mathrm{m}} \vec{B}\)   ...(2)
சமன்பாடு (1) மற்றும் (2) ஐ ஒன்றுடன் ஒன்று கூட்டும்போது காந்த இருமுனையின் மீது செயல்படும் தொகுபயன்விசை. 
\(\vec{F}=\vec{F}_N+\vec{F}_S=\overrightarrow{0}\)

காந்த இருமுனையின் மீது செயல்படும் தொகுபயன் விசை சுழி என்பதை இது காட்டுகிறது. ஆனால் சட்டகாந்தத்தை, காந்தப்புலம் \(\overrightarrow{B}\) இன் திசையில் ஒருங்கமைப்பதற்காக ஒரு இரட்டையை உருவாக்கி (இப்படத்தில் கடிகாரமுள் சுழலும் திசையில்) அதனை சுழற்ற முயற்சிக்கும்.
புள்ளி O வைப் பொறுத்து வட மற்றும் தென்முனை உணரும் திருப்புவிசை 
\(\begin{aligned} \vec{\tau} &=\overrightarrow{O N} \times \vec{F}_N+\overrightarrow{O S} \times \vec{F}_s \\ \end{aligned}\)
\(\begin{aligned} \vec{\tau} &=\overrightarrow{O N} \times q_m \vec{B}+\overrightarrow{O S} \times\left(-q_m \vec{B}\right) \end{aligned}\)
மொத்தத்திருப்புவிசை, தாளினை நோக்கி செயல்படுவதை வலதுகை திருகு விதியினைப்பயன்படுத்தி அறியலாம். 
இங்கு எண்மதிப்புகள் |\(\overline{ON}\)| = |\(\overline{OS}\)| = l மற்றும்  |q_m\(\overrightarrow{B}\) | = |-q_m\(\overrightarrow{B}\) ​​​​​|. எனவே, புள்ளி O வைப்பொருத்து மொத்தத்திருப்புவிசையின் எண்மதிப்ப
\(\begin{aligned} \tau &=1 \times \mathrm{q}_{\mathrm{m}} \mathrm{B} \sin \theta+l \times \mathrm{q}_{\mathrm{m}} \mathrm{B} \sin \theta \\ \end{aligned}\)
\(\begin{aligned} \tau &=2 l \times \mathrm{q}_{\mathrm{m}} \mathrm{B} \sin \theta \\ \end{aligned}\)
\(\begin{aligned} \tau &=\mathrm{p}_{\mathrm{m}} \mathrm{B} \sin \theta \quad\left(\therefore \mathrm{q}_{\mathrm{m}} \times 2 l=\mathrm{p}_{\mathrm{m}}\right) \\ \end{aligned}\)
வெக்டர் வடிவில், \(\begin{aligned} \vec{\tau} &=\overrightarrow{p_m} \times \vec{B} \end{aligned}\)

R ஆரமுடைய மின்னோட்டம் பாயும் வளையம் ஒன்றைக் கருதுக. இவ்வளையத்தின் வழியே I மின்னோட்டம் பாய்கிறது. இம்மின்னோட்டம் பாயும் திசை படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது.
வளையத்தின் மையம் O விலிருந்து Z தொலைவில் உள்ள அதன் அச்சின் மீது அமைந்துள்ள புள்ளி P யைக் கருதுக. இப்புள்ளியில் காந்தப்புலத்தைக் கணக்கிட வட்ட வளையத்தின் மீது எதிரெதிராக அமைந்துள்ள C மற்றும் D புள்ளிகளில் உள்ள  \(\overrightarrow{dl}\) நீளமுடைய இருநீளக் கூறுகளைக் கருதுக. C புள்ளியில் உள்ள மின்னோட்டக்கூறு (I \(\overrightarrow{dl}\) ) மற்றும் P புள்ளியை இணைக்கும் வெக்டரை  \(\overrightarrow{r}\) என்க. நாம் அறிந்தபடி
\(\mathrm{PC}=\mathrm{PD}=\mathrm{r}=\sqrt{R^2+z^2}\) மற்றும் கோணம் \(\angle\)CPO = \(\angle\)DPO = \(\theta\)
பயோட் - சாவர்ட் விதியின் படி மின்னோட்டக்கூறு  I \(\overrightarrow{dl}\)  ஆல்  P புள்ளியில் ஏற்படும் காந்தப்புலம்.
\(d \vec{B}=\frac{\mu_o}{4 \pi} \frac{I d \vec{l} \times \hat{r}}{r^2}\)
C மற்றும் D புள்ளிகளில் உள்ள மின்னோட்டக்கூறுகளினால் (I \(\overrightarrow{dl}\) ) P யில் ஏற்படும் காந்தப்புலங்களின் எண்மதிப்புகள் சமம். ஏனெனில் இவ்விரண்டு புள்ளிகளும் வளையத்தின் மையத்திலிருந்து சமதொலைவில் உள்ளன. ஒவ்வொரு மின்னோட்டக்கூறினாலும் ஏற்படும் காந்தப்புலம்  d \(\overrightarrow{B}\) ஐ y திசையில்  dB sin \(\theta\) என்றும் z திசையில் dB cos \(\theta\) என்றும் இரண்டு கூறுகளாகப் பிரிக்கலாம். கிடைத்தளக்கூறுகள் ஒன்றை ஒன்று சமன் செய்து கொள்ளும். எனவே செங்குத்துக் கூறுகள் (dB cos \(\theta\) \(\hat{k}\)) மட்டுமே P புள்ளியில் ஏற்படும் மொத்த காந்தப்புலத்திற்கும் காரணமாக அமைகின்றன.
\(\overrightarrow{dl}\) ஐ வளையத்தைச்சுற்றி தொகைப்படுத்தும் போது d\(\overrightarrow{B}\) படத்தில் காட்டியுள்ளவாறு ஒரு கூம்பினை உருவாக்கும். எனவே P  புள்ளியில் ஏற்படும் நிகர காந்தப்புலம் \(\overrightarrow{B}\)
\(\begin{aligned} \vec{B} &=\int d \vec{B}=\int d B \cos \theta \hat{k} \\ \end{aligned}\)
\(\begin{aligned} \vec{B} &=\frac{\mu_o I}{4 \pi} \int \frac{d l}{r^2} \cos \theta \hat{k} \end{aligned}\)
ஆனால் \(\cos \theta=\frac{R}{\left(R^2+z^2\right)^{\frac{1}{2}}}\), பைத்தாகரஸ் (Pythagoras) தேற்றத்தைப் பயன்படுத்தும்போது r² = R² + z² மேலும் நீளக்கூறுகளை 0 விலிருந்து 2\(\pi\)R க்கு தொகைப்படுத்தும் போது
\(\vec{B}=\frac{\mu_o I}{2 \pi} \frac{R^2}{\left(R^2+z^2\right)^{\frac{3}{2}}} \hat{k}\)

NM என்ற நீண்ட நேரான கடத்தி படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது. இக்கடத்தியில் N லிருந்து M க்கு மின்னோட்டம் I பாய்கிறது. O புள்ளியிலிருந்து a தொலைவில் உள்ள P என்ற புள்ளியைக் கருதுக. O புள்ளியிலிருந்து l நீளமுள்ள கடத்தியில் உள்ள dl நீளமுள்ள சிறு கூறு ஒன்றினைக் கருதுக. மேலும் வெக்டர்   \(\overrightarrow{r}\) இச்சிறு கூறினை  \((\overrightarrow{dl})\) P புள்ளியுடன் இணைக்கிறது. O என்பது  \(\overrightarrow{dl}\) மற்றும் \(\overrightarrow{r}\) க்கு இடைப்பட்ட கோணம் என்க. P புள்ளியில் இச்சிறு கூறினால் ஏற்படும் காந்தப்புலம்.
\(d \vec{B}=\frac{\mu_o I}{4 \pi} \frac{d \vec{l}}{r^2} \sin \theta\)

மின்னோட்டம் பாயும் நீண்ட நேரான கடத்தியால் ஏற்படும் காந்தப்புலம்
( \(\overrightarrow{dl}\) மற்றும் \(\overrightarrow{r}\) செங்குத்தான ஓரலகு வெக்டர்) 
காந்தப்புலத்தின் திசை தாளின் தளத்திற்குச் செங்குத்தாக தாளுக்கு உள்ளே செல்லும் வகையில் உள்ளது. இதனை காண \(\overrightarrow{dl}\) மற்றும் \(\overrightarrow{r}\) இன் குறுக்குப்பெருக்கல் மதிப்பைக் காண வேண்டும். இதனை n என்க. தேவையான எல்லைகளைக் கொடுத்து சமன்பாட்டை தொகைப்படுத்தினால் நிகர காந்தப்புலத்தைக் கணக்கிடலாம். 
படத்தில் உள்ள செங்கோண முக்கோணம் PAO விலிருந்து
\(\tan (\pi-\theta)=\frac{a}{l}\)
\(l=-\frac{a}{\tan \theta}\)
(இங்கு tan (\(\pi\)-\(\theta\)) = - tan \(\theta\))
l = - a cot \(\theta\) மற்றும் r = a cosec \(\theta\)
வகைப்படுத்தும்போது
dl = a cosec² \(\theta\) d\(\theta\)
\(d \vec{B}=\frac{\mu_o I}{4 \pi} \frac{\left(a \operatorname{cosec}^2 \theta d \theta\right)}{(a \operatorname{cosec} \theta)^2} \sin \theta d \theta \hat{n}\)
\(d \vec{B}=\frac{\mu_o I}{4 \pi} \frac{\left(a \operatorname{cosec}^2 \theta d \theta\right)}{\left(a^2 \operatorname{cosec}^2 \theta\right)} \sin \theta d \theta \hat{n}\)
\(=\frac{\mu_o I}{4 \pi a} \sin \theta d \theta \hat{n}\)
சிறு நீளக்கூறில் பாயும் மின்னோட்டத்தினால் P புள்ளியில் ஏற்படும் காந்தப்புலத்தை இது கொடுக்கிறது. இங்கு காந்தப்புலம்  d \(\overrightarrow{B}\) கோண ஆய அச்சுகூறுகளினால் அதாவது  \(\theta\) வினால் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே P புள்ளியில் ஏற்படும் நிகர காந்தப்புலத்தைக் கணக்கிட கோணத்தை 
\(\theta=\psi_{1} \) முதல் \(\theta=\psi_{2} \) வரை மாற்றம் செய்து  d \(\overrightarrow{B}\) ஐ  தொகைப்படுத்த வேண்டும்.
\(\vec{B}=\frac{\mu_o I}{4 \pi a} \int_{\varphi_1}^{\varphi_2} \sin \theta d \theta \hat{n}\)
\(=\frac{\mu_o I}{4 \pi a}\left(\cos \varphi_1-\cos \varphi_2\right) \hat{n}\)
முடிவிலா நீளம் கொண்ட நேர்கடத்திக்கு  \(\psi_{1} \)= 0 மற்றும் \(\psi_{2} \) = \(\pi\) , எனவே காந்தப்புலம்
\(\vec{B}=\frac{\mu_o I}{2 \pi a} \hat{n}\)    ....(1)
இங்கு \(\hat{n}\) என்பது புள்ளி O விலிருந்து P வரை செல்லும் ஓரலகு வெக்டர் என்பதை நினைவில் கொள்ளவும்.

திசைகாட்டும் கருவியில் உள்ள காந்தஊசி அல்லது தடையின்றி தொங்கவிடப்பட்ட காந்தம் போன்றவை கிட்டத்தட்ட புவியின், புவி அச்சு  (Geographic axis) வடக்கு-தெற்கு திசையில் நிற்பதை சிறுவகுப்பில் நாம் நிகழ்த்திய சோதனைகளில் மூலம் அறிந்திருப்போம். 1600-ஆம் ஆண்டில் வாழ்ந்த வில்லியம் கில்பர்ட் என்ற அறிஞர், புவி ஒரு மிகப்பெரிய ஆற்றல் வாய்ந்த சட்டகாந்தம் போன்று செயல்படுகிறது என்ற கொள்கையை முன்மொழிந்தார். ஆனால் இக்கொள்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. ஏனெனில், புவியின் உள்ளே உள்ள மிக உயர்ந்த வெப்பநிலையில், அக்காந்தம், அதன் காந்தத்தன்மையை இழுந்துவிடும். 
சூரியனிடமிருந்து வரும் வெப்பக்கதிர்கள்தான் புவியின் காந்தப்புலத்திற்குக் காரணம் என்று கோவர் என்ற அறிஞர் முன்மொழிந்தார். இக்கதிர்கள் பூமத்தியரேகைப் பகுதியின் (Equatorial region) அருகே உள்ள காற்றை வெப்பப்படுத்தும். இந்த வெப்பக் காற்று புவியின் வட மற்றும் தென் அரைக்கோளங்களை நோக்கி வீசும்போது மின்னேற்றம் அடைகிறது. புவிப்பரப்பிலுள்ள ஃபெர்ரோ காந்தப்பொருட்கள் காந்தத்தன்மையை அடைவதற்கு இந்த மின்னேற்றம் பெற்ற வெப்பக்காற்றே காரணமாக இருக்கலாம். இன்று வரை புவியின் காந்தத்தன்மையை விளங்குவதற்கு பல்வேறு கொள்கைகள் முன்மொழியப்பட்டன. ஆனால் எந்த ஒரு கொள்கையும் புவியின் காந்தத்தன்மைக்கான காரணத்தை முழுமையாக விளக்கவில்லை. 
திசைக்காட்டும் காந்தஊசியின் வடமுனை, புவியின் வடமுனைக்கு அருகே உள்ள காந்த தென்முனையால் ஈர்க்கப்படுகிறது. இதே போன்று காந்த ஊசியின் தென்முனை, புவியின் தென்முனைக்கு அருகே உள்ள காந்த வடமுனையால் ஈர்க்கப்படுகிறது. புவியின் காந்தப்புலம் பற்றி படிக்கும் இயற்பியலின் பிரிவிற்கு புவிகாந்தவியல் அல்லது நில காந்தவியல் என்று பெயர். புவிப்பரப்பிலுள்ள அதன் காந்தப்புலத்தை குறிப்படுவதற்கு மூன்று அளவுகள் தேவைப்படுகின்றன. அவற்றை சில நேரங்களில் புவிகாந்தப்புலத்தின் கூறுகள் என்றும் அழைக்கலாம். அவை 
(அ) காந்த ஒதுக்கம் D (magnetic declination)
(ஆ) காந்தச் சரிவு I (magnetic dip or inclination)
(இ) புவிகாந்தப்புலத்தின் கிடைத்தளக்கூறு B_H (horizontal component of the Earth's magnetic field)
புவி அச்சு (Geographic axis) அச்சைப்பொருத்து, புவி தன்னைத்தானே சுற்றுவதால் இரவு-பகல் ஏற்படுகிறது. இப்புவி அச்சு  (Geographic axis) அச்சுவழியாகச் செல்லும் செங்குத்துத் தளத்திற்கு துருவத்தளம் என்று பெயர். இப்புவி அச்சுக்கு செங்குத்தாகக் கருதப்படும் ஓர் மிகப்பெரிய வட்டக்கோட்டிற்கு புவிநடுக்கோடு அல்லது பூமத்திய ரேகை என்று பெயர். 
புவிகாந்தமுனைகளை இணைக்கும் நேர்க்கோட்டிற்கு, காந்த அச்சு என்று பெயர். இந்த காந்தஅச்சு வழியாகச் செல்லும் செங்குத்துத் தளத்திற்கு காந்த துருவத்தளம் என்று பெயர். புவியின் காந்த அச்சுக்கு செங்குத்தாகக் கருதப்படும் ஓர் மிகப்பெரிய வட்டக்கோட்டிற்கு காந்த நடுக்கோடு அல்லது காந்தமத்தியரேகை என்று பெயர்.
காந்த ஊசி ஒன்றினை தடையின்றி தொங்கவிடும்போது, அக்காந்த ஊசி படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள துருவத்தளத்தில் மிகச்சரியாக நிற்காது. புள்ளி ஒன்றில் காந்த துருவத் தளத்திற்கும், புவி அச்சு (Geographic axis) துருவத்தளத்திற்கும் இடையே உள்ள கோணம் காந்த ஒதுக்கம் (D) என அழைக்கப்படுகிறது. உயர்ந்த குறுக்கு கோடுகளுக்கு காந்த ஒதுக்கம் பெருமமாகும். ஆனால் புவி நடுக்கோட்டிற்கு அருகில் இதன் மதிப்பு சிறுமமாகும். இந்தியாவில் காந்த ஒதுக்கம் மிகச்சிறிய மதிப்பைப் பெற்றுள்ளது. மேலும் சென்னையில் இதன் மதிப்பு  -1^{\(^{\circ}\)} 8^' (இது எதிர்க்குறிமதிப்பு (மேற்கு)) புள்ளி ஒன்றில், புவியின் மொத்த காந்தப்புலம் \(\overrightarrow{B}\), காந்தச் துருவத்தளத்தின் கிடைத்தளத்திசையுடன் ஏற்படுத்தும் கோணம், சரிவு அல்லது காந்தச் சரிவு (I) என அழைக்கப்படும். சென்னையின் சரிவுக்கோணம் -14^{\(^{\circ}\)} 16^' ஆகும். காந்த துருவத்தளத்தின் கிடைத்தளத்திசையில் உள்ள புவிகாந்தப்புலத்தின் கூறு, புவிக்காந்தப்புலத்தின் கிடைத்தளக்கூறு  B_H என்று அழைக்கப்படும்.
 புவிபரப்பில் P  என்ற புள்ளியில் உள்ள புவியின் காந்தப்புலம் B_E என்க. இதனை ஒன்றுக்கொன்று செங்குத்தான இரு கூறுகளாகப் பகுக்கலாம். 
கிடைத்தளக்கூறு B_H = B_E cos I      .....(1)
செங்குத்துக்கூறு  B_V = B_E sin I       ......(2)
சமன்பாடு (2) ஐ (1), ஆல் வகுக்கும்போது கிடைப்பது.
\(\tan \mathrm{I}=\frac{B_V}{B_H}\)      .....(3)
(i) காந்த நடுவரைக்கோட்டில் புவிகாந்தப்புலம்
புவிக் காந்தப்புலம், புவிப்பரப்பிற்கும் இணையாக உள்ளதை, (அதாவது கிடைத்தளமாக) படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள திசைக்காட்டும் கருவியின் குருமுள் I = 0^{\(^{\circ}\)} என்ற சரிவுக்கோணத்தில் ஓய்வுநிலையை அடைவதிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.
B_H = B_E
B_V = 0
நடுவரைக் கோட்டில், கிடைத்தளக்கூறு பெருமமாகவும், செங்குத்துக்கூறு சுழியாகவும் இருப்பதை இது உணர்த்துகிறது.
(ii) காந்த துருவங்களில் புவிக்காந்தப்புலம்
புவிக்காந்தப்புலம், புவிப்பரப்பிற்கு செங்குத்தாக உள்ளதை படத்தில் காட்டியுள்ளவாறு திசைகாட்டும் கருவியின் குறிமுள் செங்குத்தாக I = 90^{\(^{\circ}\)}  என்ற சரிவுக்கோணத்தில் ஓய்வுநிலையை அடைவதிலிருந்து நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.
B_H = 0
B_v = B_E
காந்தத் துருவங்களில், செங்குத்துக்கூறு பெருமமாகவும் கிடைத்தளக்கூறு சுழியாகவும் இருப்பதை இது உணர்த்துகிறது.