கரைபொருட்கள் \(\therefore \)புளோயம்  வழியாகவே இடம்பெயர்கிறது என்பது தற்காலத்தில் நன்கு நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.
வளைய அல்லது பட்டை இடை நீக்க சோதனை மூலம்  \(\therefore \)புளோயம் வழியாகக் கரைப்பொருட்களை  இடம்பெயர்வதை  நிரூபிக்கலாம்.

தாவரத்தில் நீராவிப்போக்கினைத் தடுக்கப் பயன்படும் எந்தப்  பொருளும்  நீராவிப்போக்குத் தடுப்பான்கள்  எனப்படும்.
ஒரு சிறந்த நீராவிப்போக்குத் தடுப்பான் தாவரத்தின் வாயுப்பரிமாற்றத்திற்கு எவ்வித ஊறும் விளைவிக்காமல்  நீராவிப்போக்கினை தடுக்க வேண்டும்.

இலையின் கீழ்ப்புறத் தோலில் அதிக அளவில் காணப்படும் நுண்ணிய துளைகயே இலைத்துளைகளாகும்.
தாவரங்களில் இலைத்துளை வழியாகவே மிக திக அளவில் (90-95%) நீராவிப்போக்கு நடைபெறுகிறது.

வேர்களால் உறிஞ்சப்பட்ட நீர் இறுதியில் இலைகளை அடைந்து அங்கிருந்து நீராவியாக வளி மண்டலத்தினை அடைகிறது.
உறிஞ்சப்பட்டதில் மிகச்சிறிய அளவிலான (5% ஐ விடக் குறைவு) நீரே தாவரத்தின் வளர்ச்சிக்கும் வளச்சிதை மாற்றத்திற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சவ்வூடு பரவல் திறன் (Osmotic potential ) என்பது ஒரு கரைசலில்  உள்ள  கரைப்பான் துகளின் எண்ணிக்கைக்கும் இடையே உள்ள விகிதமாகும். சவ்வூடுபரவல் அழுத்தமும் சவ்வூடுபரவல் திறனும் சமமாகும் எனினும் சவ்வூடுபரவல் திறன் எதிர்மறை அளவிழும் சவ்வூடுபரவல் அழுத்தம் நேர்மறை அளவிலும் இருக்கும்.

தரச-சர்க்கரை கோட்பாட்டிற்கு வலு சேர்க்கும் வகையில் ஹேன்ஸ்  (1940) என்பவரால் காப்பு செல்லில் பபஸ்பாரிலேஸ்  நொதி(phosphorylase) கண்டறியபட்டது.
பகலில் பபஸ்பாரிலேஸ் நொதி தரசத்தினை  நீராற்பகுத்து சர்க்கரையாக மாற்றி ph- அளவை உயர்த்துவதால் உட்சவ்வூடூபரவல் நடைபெற்று இலைத்துளை திறக்கிறது. 
இரவில் இதற்கு எதிரான செயல் நடைபெறுகிறது.  

அடர்ந்த உப்பு கரைசலில் கரைபொருளின் அளவு அதிகரிக்க அதிகரிக்க சவ்வூடுபரவல் அழுத்தமும் அதிகரிக்கிறது. எனவே, அதிக அடர்வுள்ள கரைசல் அதிகமான சவ்வூடு பரவல் அழுத்தத்தினைக் கொண்டிருப்பதால் தாவரம் வாடுகிறது. 

ஆற்றல் சாரா உள்ளெடுப்பு
அயனிப் பரிமாற்றம் (Ion- Exchange)
வேர் செல்களுக்குள் இருக்கும் அயனியும் நிலக்கரைசலில் அதே மின்சுமையுடன் உள்ள அயனியும் பரிமாற்றமாகும். இதனை இரு கோட்பாடுகள் மூலம் விளக்கலாம்.
அவை (i) தொடர்பு பரிமாற்றக் கோட்பாடு மற்றும் 
(ii) கார்பானிக் அமில பரிமாற்றக் கோட்பாடு.
அ. தொடர்பு பரிமாற்றக் கோட்பாடு (Contact Exchange Theory) 
இக்கொள்கையின்படி வேர்செல்களின் மேற் பரப்பில் உள்ள அயனிகளும் மண் துகளில் ஒட்டியுள்ள அயனிகளும் உறுதியாகப் பிணையாமல் ஒரு குறுகிய வட்டப்பரப்பில் ஊசலாடிக் கொண்டுள்ளன.
இப்பரப்பு   ஊசலாடும் பரப்பு (Oscillation Volume) எனப்படும்.
இக்குறுகிய பரப்பு காரணமாக அயனிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதுவதால் தங்களுக்குள் எளிதாகப் பரிமாற்றம் செய்து கொள்கின்றன.
ஆ.  கார்பானிக் அமில பரிமாற்றக் கோட்பாடு(Carbonic Acid Exchange Theory)
இக்கொள்கையின்பை, அயனிப்பரமாற்றத்திற்கு மிக முக்கியபங்கு வகிப்பது நிலக் கரைசலாகும். இதுவே  அயனிப்பரமாற்றத்திற்கு  ஊடகமாகவும் செயல்படுகிறது.
வேர் செல்களில் நடைபெறும் சுவாசித்தல் காரணமாக வெளிப்படும் கார்பன் டை ஆக்ஸைடனது நீருடன் சேர்ந்து கார்பானிக் அமிலமாக (H₂CO₃)  மாறுகிறது.
இவ்வமிலம் மண் கரைசலில், புரோட்டானாகவும் (H⁺) பைகார்பனேட்டாகவும் (HCO-₃) பிரிகிறது.
இதில் புரோட்டான்கள் மண் துகளில் பிணைந்துள்ள நேர்மின் அயனியுடன் பரிமாறிக் கொள்ளப்படுவதால் நேர்மின் அயானது மண் துகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு மண் கரைசலில் சேர்கிறது.
பின் அது எளிதில் வேர்செல்களால்  உள்ளெடுக்கப்படுகிறது.

நீரியல் திறன் (\(\Psi \)) இவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
\(*W=*s+*p\)
நீரியல் திறன் கரைபொருள் உள்ளார்ந்த திறன் + அழுத்தம் உள்ளார்ந்த திறன்
(i) கரைபொருளின் அடர்த்தி அல்லது  கரைபொருள் உள்ளார்ந்த திறன் (*)
(ii) அழுத்தம் உள்ளார்ந்த (*) மேற்கண்ட இரு காரணிகலையும் இணைத்து நீரியல் திறனை இவ்வாறு குறிப்பிடலாம்.
 (i)  கரைபொருள் திறன் (*s) (Solute polential) : கரைபொருள் திறன் என்பது ஒரு கரைபொருள் நீரியல் திறன் மீது ஏற்படுத்தும் விளைவாகும். இது சவ்வூடு பரவல் இயல்திறன் (Osmotic Potential) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. தூய நீரில், கரைப்பொருளினைச்  சோர்க்கும்போது அது னீரின்  தனி ஆற்றலை (Free Energy) குறைப்பதால் நீரியல் திறன் பூஜ்ஜியத்திலிருந்து குறைந்து எதிர்மறையாகவே இருக்கும்.
திட்ட வளிமண்டல அழுத்தத்தின்  உள்ள ஒரு கரைசலின் நீரியல் திறனானது அக்கரைசலின் கரைபொருள் திறனுக்குச் சமமாகவே இருக்கும் (*w = *s).
2. அழுத்தம் உள்ளார்ந்த திறன் (*p) (Pressure Potential) : கரைபொருள் உள்ளார்ந்த திறனின் செயல்பாட்டிற்கு  எதிராக செயல்படும் இயங்கு விசையை அழுத்தயியல் திறன் /அழுத்தம் உள்ளார்ந்த திறன் ஆகும். ஒரு செல்லில் அழுத்த இயல் திறன் அதிகரித்தால் நீரியல் திறனும் அதிகரிக்கும், எனவே நீர் செல்லுக்குஸ் சென்று செல் விறைப்புத் தன்மையினை அடைகிறது.
செல்லுனுள் உருவாகும் இவ்வகை நேர்மறை நீரியல் அழுத்தம் (Positive hydrostatic pressure), விறைப்பு அழுத்தம் எனப்படும். 
இதேபோன்று செல்லில் இருந்து நீர் வெளியேறுவதால் நீரின் உள்ளார்ந்த திறன் குறைகிறது. இந்நிலையில் செல் நெகிழ்வு நிலை(flaccid)அடைகிறது.
3.ஊடக உட்திறன் (*m) (Matric Potential) : செல்சுவரில் உள்ள நீரை ஈர்க்கும் கொல்லாய்டுகள் (hydrating colloid) அல்லது கூழ்மம் போன்ற அங்கக மூலக்கூறுகளுக்கும் நீருக்கும் இடையே உள்ள ஈர்ப்பு ஊடக உட்திறன் எனப்படுகிறது.
ஊடக உட்திறனை உள்ளீ ர்த்தல் அழுத்தம் (imbibition pressure) எனவும் அழைக்கலாம்.
ஊடக உட்திறன் அதிகபட்சமாக (எதிர்மறை அலகில்) உலர்ந்த பொருட்களின் காணப்படும்.
எடுத்துக்காட்டு: நீரில் ஊறவைத்த விதைகள் பொருக்கமடைதல் .

கனிமங்கள் நிலக்கரைசலின் கரைநிலை அல்லது மண்ணின் கூழ்மத் துகளுடன் இணைந்த நிலை என இரு வகையான அமைப்பில் காணப்படுகின்றன.
கனிமங்களின் உள்ளெடுப்பு  நீரின் உள்ளெடுப்புடன் சேர்ந்தே  நடைபெறுகிறது என முற்காலத்தில் தவறுதலாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால்  கனிமங்களின் உள்ளெடுப்பும் நீரின் உள்ளெடுப்பும்  ஒன்றையொன்று சாராத இரு தனித்தனிச் செயல்களாக உள்ளன.
கனிமங்கள் வேர்தூவிகளால்  மட்டும் உறிஞ்சப்படுவதில்லை, வேரின் புறத்தோல் அடுக்காலும் (எபிபிளமா) உள்ளெடுக்கப்படுகிறது.

காற்றில் ஈரப்பதம் அதிகமாக இருக்கும்போது நீராவிப்போக்கின் வீதம் வெகுவாகக் குறைகிறது.
இந்நிலையில் நீர் உறிஞ்சப்படும்போது தாவரத்தினுள்  அதிகப்படியான நீர் சேர்ந்து வேர் அழுத்தத்தினை உருவாக்குகிறது.
இந்த அதிகப்படியான நீர் தாவர இலைகளின் விளிம்புகளில் நீராக வடிகிறது. இதுவே நீர் வடிதல் எனப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டு: புற்கள்.  

வளிமண்டல அழுத்தம்:
குறைந்த வளி மண்டல அழுத்தத்தில் நீராவிப்போக்கின் வீதம் அதிகரிக்கிறது.மலைப்பகுதியில் குறைந்த வளி மண்டல அழுத்தம் நிலவுவதால் அங்கு நீராவிப்போக்கின் வீதம் அதிகமாக இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் அங்கு நிலவும் குறைந்த வெப்பநிலை இதனை ஈடுசெய்வதால் நீராவிப்போக்கின் வீதம் கட்டுக்குள் வைக்கப்படுகிறது.

நீரானது வேர்கள் வழியாக சைலத்திற்குள் பக்கவாட்டு வழியில் செல்வதை கற்றோம்.
இப்படத்தில்  தாவத்திற்குள் நீர் பகிர்ந்தளிக்கும் இயங்கு முறையினை கற்க உள்ளோம்.
கிளை நதிகள் அனைத்தும் ஒன்று சேர்ந்து ஓர் ஆற்றை உருவாக்குவது போல, இலட்சக்கணக்கிலான வேர்தூவிகள் துளித்துளியாக நீரை உறிஞ்சி  நீர் கடத்தும் பெருவழிச் சாலையான சைலத்தில் ஒன்று சேர்க்கின்றன.

நீரியல் திறன் பற்றிய கருத்தாக்கம் ஸ்லேடையார்  மற்றும் டெயிலர் ஆகியோரால் 1960 ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
நீரியல் திறன் என்பது ஒரே குறிப்பிட்ட வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் ஒரு அமைப்பில் உள்ள நீரை, தூய நீரின் நீரியல் ஆற்றலுடன் ஒப்பிடுவதாகும்.
ஒரு அமைப்பில் உள்ள நீர் மூலக்கூறுகள் எந்த அளவிற்கு எளிதாக இடம்பெயர்கிறது என்பதை அளவிடும் குறியீடாகவும் இதனைப்  பயன்படுத்தலாம்.