(i) உபரியான வளங்களைக் கொண்டுள்ள நாடுகள் அந்த வளங்களை பற்றாக்குறையாக உள்ள நாடுகளுக்கு கொண்டு செல்வதற்கு பன்னாட்டு வணிகம் அவசியமாகிறது.
(ii) வளர்ந்த நாடுகள்  மேம்பட்ட தொழில் நுட்பத்தின் காரணமாக பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளை குறைவான விலைக்கு உற்பத்தி செய்கின்றன. வளரும் மற்றும் பின்தங்கிய நாடுகளினால் அவ்வாறு உற்பத்தி செய்ய முடிவதில்லை. இதன் காரணமாக அயல் நாட்டு வணிகம் அவசியமாகிறது.

ஒரு நாட்டில் உள்ள ஒரு நிறுவனம் ஏற்றுமதி செய்யும் நோக்கத்துடன் மற்ற நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்தால் அது மறு ஏற்றுமதி வணிகம் எனப்படும். எடுத்துக்காட்டாக இந்திய வியாபார நிறுவனம் ஒன்று, ஈரான் நாட்டிலிருந்து கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்து அதை சுத்திகரித்து மீண்டும் அதை நேபாள நாட்டிற்கு ஏற்றுமதி செய்வது மாரு ஏற்றுமதி வணிகம் ஆகும்.

ஒரு நாட்டினுடைய வியாபார நிறுவனம் சரக்கு மற்றும் சேவைகளை மற்ற நாட்டிலுள்ள வியாபார நிறுவனத்திற்கு விற்பனை செய்தால் அதுவே ஏற்றுமதி வியாபாரம் எனப்படும். ஏற்றுமதி வியாபாரம் என்பது உள்நாட்டிலிருந்து சரக்கு மற்றும் சேவைகளை அயல்நாட்டிற்கு விற்பனை செய்வதாகும்.

பன்னாட்டு வணிகம் என்பது நாடுகளின் புவியியல் எல்லைகளை கடந்து நடைபெறும் அனைத்து வணிக நடவடிக்கைகளையும் குறிக்கும். இது சரக்கு மற்றும் சேவைகளின் பரிமாற்றம் மட்டுமல்லாமல் மூலதனம், பணியாளர்கள், தொழில்நுட்பம், காப்புரிமை, வணிகக் குறி, அறிவுசார் உரிமை மற்றும் பதிப்புரிமைகளை உள்ளடக்கியது.

பன்னாட்டு வணிகத்தின் குறைபாடுகள் பின்வருமாறு:
(i) பொருளாதார சார்பு
(ii) உள்நாட்டு தொழில்களின் வளர்ச்சி பாதிப்பு
(iii) ஆபத்து விளைவிக்கும் பொருட்களை இறக்குமதி செய்தல்.
(iv) உள்நாட்டில் அத்தியாவசியப் பொருள்களுக்கு தட்டுப்பாடு.
(v) இயற்கை வளங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல்.
(vi) அரசியல் சுரண்டல்.
(vii) நாடுகளுக்கிடையே போட்டி.
(vii) கலாச்சார சீரழிவு.

பின்வரும் சூழ்நிலைகளில் மறு ஏற்றுமதி வணிகம் தேவையாகிறது.
(i) ஒரு நாடு பொருட்களை இறக்குமதி செய்யும் நாடோடு எந்தவித வணிகத் தொடர்பும் இல்லாதபோது,
(ii) இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்களை மீண்டும் ஏற்றுமதி செய்வதற்கு முன்னர் அதில் ஏதேனும் மாற்றம் செய்ய வேண்டி இருந்தாலும் அல்லது முடிவுப் பொருளாக மாற்ற வேண்டி இருந்தாலும் மற்றும் அந்த வசதிகள் ஏற்றுமதி அல்லது இறக்குமதி செய்யும் நாடுகளில் இல்லாமலிருந்தால்,
(iii) இரண்டு நாடுகளிக்கிடையே வணிக ஒப்பந்தங்கள் ஏதும் இல்லாமலிருந்தால், மற்றும்
(iv) ஏற்றுமதியாளருக்கும் மற்றும் இறக்குமதியாளருக்கும் இடையே சரியான பொருளாதார உறவு இல்லாமலிருந்தால்.

(i) வளங்களின் சமனற்ற பகிர்வு: இயற்கை வளங்கள் பல்வேறு நாடுகளிலும் சமனற்ற அளவில் பரவிக்கிடக்கின்றன. இதன் விளைவாக, இயற்கை வளங்களை உபரியாகக் கொண்டுள்ள நாடுகள் தங்கள் நாட்டில் கிடைக்காத பற்றாக்குறையான வளங்களை பரிமாற்றம் செய்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இயற்கை வளங்களின் இந்த சமச்சீரற்ற பகிர்வால் உலக நாடுகள் பன்னாட்டு வணிகத்தின் மூலம் பொருட்களை பரிமாற்றம் செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது.
(ii) உற்பத்திக் காரணிகளின் சீரற்ற கிடைப்புத் தன்மை: நிலம், உழைப்பு, முதல் மற்றும் தொழில் நுட்பம் போன்ற உற்பத்திக் காரணிகளின் கிடைப்புத்தன்மையும் மற்றும் பொருட்களையும் சேவைகளையும் உற்பத்தி செய்யும் தொழில் நுட்பமும் நாட்டுக்கு நாடு வேறுபடுகிறது. ஒரு நாட்டில் கூடுதலாக உள்ள உற்பத்திக் காரணிகளை மற்ற நாடுகளுக்கு கொண்டு செல்வதற்கு பன்னாட்டு வணிகம் அவசியமாகிறது.
(iii) சிறப்புத் தேர்ச்சி: குறிப்பிட்ட நாடுகள் அல்லது அக்குறிப்பிட்ட நாடுகளின் ஒரு சில பகுதிகளில் திறமையான உழைப்பாளிகள், சாதகமான பருவநிலை, இயற்கை வளங்களின் கிடைப்புத் தன்மை மற்றும் தொழில் நுட்ப அறிவு ஆகியவை இயற்கையிலேயே அதிக அளவு பொருட்களையும் சேவைகளையும் தயாரிக்க கூடிய சிறப்புத் தேர்ச்சியைப் பெற்றிருக்கிறது. உதாரணமாக, கோயம்புத்தூர் பருத்தி ஆடைகளுக்கும், திருப்பூர் பின்னலாடைகளுக்கும் சிறப்பு பெற்றிருக்கிறது.
(iv) அடக்க விலை குறைவு: நாடுகளுக்கிடையே நிலவும் சமூகப் பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் புவியியல் மற்றும் தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலை ஆகியவற்றினால் பொருளின் உற்பத்தி விழி வெகுவாக பாதிக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாக நல்லநிலையில் உள்ள நாடுகள் மற்ற நாடுகளைவிட சிக்கனமாகவும் மற்றும் திறமையாகவும் பொருட்களை உற்பத்தி செய்கின்றன. இதன் மூலம் பன்னாட்டு வணிகத்தில் ஈடுபட்டுள்ள நிறுவனங்கள் குறைந்த விலையில் பொருட்களை இறக்குமதி செய்து மற்ற நாடுகளுக்கு இலாபகரமான விலையில் ஏற்றுமதி செய்கின்றன.

பொருளாதார சார்பு: பன்னாட்டு வணிகத்தில் ஒரு நாடு இறக்குமதிக்காக மற்ற நாடுகளை அதிகம் சார்ந்திருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிறது. இதனால் இறக்குமதி செய்யும் நாடு தானாகவே ஏற்றுமதி செய்யும் நாட்டிற்கு அடிமையாகும். சுழல் ஏற்படுகிறது.
(ii) உள்நாட்டு தொழில்களின் வளர்ச்சி பாதிப்பு: பன்னாட்டு வணிகம் உள்நாட்டுத் தொழில்களின் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கிறது. அயல் நாட்டு நிறுவனங்கள் உள்நாட்டில் சந்தையைக் கைப்பற்றும் நயவஞ்சக நோக்குடன் தங்கள் பொருட்களை உற்பத்தி விலைக்கும் குறைவாகவே விற்கின்றன. மேலும் கட்டுபாடற்ற இறக்குமதியும் அயல்நாட்டு நிறுவனங்களின் கடுமையான போட்டியும் உள்நாட்டுத் தொழில்களை முற்றிலும் அழிக்கக்கூடும்.
(iii) ஆபத்து விளைவிக்கும் பொருட்களை இறக்குமதி செய்தல்: பன்னாட்டு வணிகம் ஆடம்பரப் பொருட்கள் மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் பொருட்களை அதிகம் இறக்குமதி செய்ய வழிவகுக்கிறது. இது மக்கள் நலனைப் பாதிக்கிறது.
(iv) உள்நாட்டில் அத்தியவாசிய பொருட்களுக்கு தட்டுப்பாடு: அந்நிய செலாவணியை அதிகம் ஈட்டுவதற்காக அத்தியவாசியப் பொருட்களை அதிகம் ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் உள்நாட்டில் பற்றாக்குறை ஏற்படுகிறது. இதனால் மக்கள் அப்பொருட்களை அதிக விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது.
(v) இயற்கை வளங்களை தவறாகப் பயன்படுத்துதல்: அரிய இயற்கை வளங்களை அதிகமாக ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் அவை வெகு விரைவாக வெறுமையாகி விடுகின்றன. இதனால் ஏற்றுமதி செய்யப்படும் நாட்டில் சுற்றுச்சூழல் பேரழிவு ஏற்படுகிறது.
(vi) அரசியல் சுரண்டல்: பன்னாட்டு வணிகம் உலக நாடுகளிடையே பொருளாதார சார்பு நிலையை உருவாக்குகிறது. இது நாட்டின் அரசியல் சுதந்திரதிற்கு அச்சுறுத்தலாக அமைகிறது.
(vii) நாடுகளிக்கிடையே போட்டி: ஏற்றுமதி செய்வதில் ஏற்படும் நாடுகளுக்கிடையே போட்டியாக உருவெடுக்கிறது. இது நாடுகளுக்கிடையே சச்சரவுகளை உருவாக்கி போர் ஏற்படக்கூடிய சூழலை ஏற்படுத்துகிறது.
(viii)கலாச்சார சீரழிவு: பன்னாட்டு வணிகம் நாட்டின் கலாச்சார சீரழிவிற்கு காரணமாக அமைகிறது. இளைய தலைமுறையினர் அன்னிய நாட்டு மோகத்தில் தங்கள் வாங்கும் சக்தியையும் மீறி தங்களை சமுதாயத்தில் மேம்பட்டவரகளாக காட்ட முற்படுகின்றனர். இது பழமையான வாழ்வியல் முறையை அழிக்கிறது.