புறநானூறு மற்றும் திருக்குறள் 

காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள மதுராந்தகம் தெற்கே 20 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது.  முக்கியத்துவம்: இது வர்த்தகத்திற்குரிய ஒரு வளமான இடமாக இருந்தது.

தமிழர்களுடன் வர்த்தகம் செய்த அரேபியர்கள் ஜானகர் என்று அழைக்கப்பட்டனர். 

இரவில் வியாபாரம் நடைபெறுவதை அல்லங்காடி என அழைக்கப்படுகிறது.

பகலில் வியாபாரம் நடைபெறுவதை நாளங்காடி என அழைக்கப்படுகிறது.

ஒரு பொருள் மற்றொரு பொருளுக்கு மாற்றாகப் பரிமாற்றம் செய்யப்படும் முறையைப் பண்டமாற்று முறை எனலாம். 

வணிக நடவடிக்கைகள் பண்டைய காலத்துப் பண்டமாற்று முறையிலிருந்து நாணயமுறை, அஞ்சல் வழி வணிகம், வாடகைக் கடன் கொள்முதல் முறை, தவணை விற்பனை முறை போன்ற பன்முகத் தன்மையில் உருமாறி வளர்ந்துள்ளது.

பல பொருள்கள் விற்குமிடம் அங்காடி என அழைக்கப்பட்டுள்ளது. 
பகலில் நடப்பதை நாளங்காடி எனவும் 
இரவில் நடப்பதை அல்லங்காடி எனவும் குறிப்பிடுகிறார். 
அவர் மேலும் மதுரை ஒரு இரு பெரு நியாமத் எனப்படும் தூங்காநகரம் எனக் குறிப்பிடுகிறார். 
அதாவது இடைவெளியின்றி 24 மணி நேரமும் வியாபாரம் நடந்ததாகக் கூறுகிறார்.

பாண்டியர் ஆட்சி காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட துறைமுகங்கள் கொற்கை, சாலியூர், காயல்பட்டினம், மருங்காவூர்பட்டினம், குமரி ஆகிய இடங்கள் ஆகும். 

சங்க காலத்தில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளுக்கிடையே அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் சாலைகள் அமைத்து தரப்பட்டன. பெருவழி எனப்படும் தரை வழி நெடுஞ்சாலைகளும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

மருவூர்பாக்கம்:
(i) பூம்புகார் போன்ற பெரிய நகரங்கள் மருவூர்பாக்கம் (உள்நாட்டு நகரம்) என அழைக்கப்பட்டன. உணவுப் பொருள்கள் மற்றும் இதரபொருள்கள் வியாபாரம் செய்யக் கூடிய இடங்களில், அங்காடிகளையும் பெரும் வியாபாரிகளையும் கொண்டிருந்தன.
(ii) எ.கா. : தொண்டி, கொற்கை, பூம்புகார், முசிறி ஆகும்.
பட்டினப்பாக்கம்:
(i) பட்டினப்பாக்கம் என்பது கடலோர நகரம் ஆகும்.
(ii) எ.கா. முத்துக்கள், பவளங்கள், மீன் பிடிப்பதிலும், உப்பு உற்பத்தியிலும் இடம் பெற்றுள்ளன. 

பண்டங்கள் மற்றும் பணிகள் பரிமாற்றம் செய்யும் ஓர் ஒழுங்கு முறை அமைப்பு வணிகம் என்றழைக்கப்படுகிறது.

(i) இருவருடைய தேவைகள் உடன்பாடில்லாமல் இருத்தல்.
(ii) பொதுவான மதிப்பீட்டு அளவு இல்லாமை, உற்பத்தியாளருக்கும் நுகர்வோருக்குமிடையில் நேரடித் தொடர்பின்மை.
(iii) உபரி இருப்பு வைக்க இயலாத நிலை: இருவருடைய தேவைகள் உடன்பாடில்லாமல் இருத்தல். இருவரில் முதலாவருடைய உபரி பொருட்கள் இரண்டாமவருக்குத் தேவையாகவும் இரண்டாமவருடைய உபரி பொருட்கள் முதலாமவருக்கு தேவையாகும் இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் பண்டமாற்றம் நிகழாது.
(iv) பொதுவான மதிப்பீட்டு அளவு இல்லாமை: ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தனித்தனி மதிப்பு உண்டு மதிப்பீட்டில் யாதொரு மதிப்பும் பின்பற்றப்படுவதில்லை. விலை மதிப்பிட்டின்மைக் காரணமாக பொருட்கள் மதிப்பீட்டு ஒப்புடையில் தடைகள் உள்ளன.
(v) உற்பத்தியாளருக்கும் நுகர்வோருக்குமிடையில் நேரடித் தொடர்பின்மை: விற்போரும் வாங்குவோரும் எப்பொழுதும் நேரடித் தொடர்புகொள்ள வாய்ப்பு ஏற்படுவதில்லை. இம்முறையில் இருவரும் நேருக்கு நேர் சந்திக்க வேண்டியது அவசியம்.
(vi) உபரி இருப்பு வைக்க இயலாத நிலை: இம்முறையில் பொருட்கள் தேவைக்கு  அதிகமாக கையிருப்பு இல்லையெனில் வணிகம் நடைபெற வழி ஏற்படாது. 

(i) ரோமாபுரி மற்றும் கிரேக்க வர்த்தகர்கள் பழங்காலத் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து பண்டைய சோழ, சேர, பாண்டிய மன்னர்களைச் சந்தித்து வணிகத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தினார்.
(ii) சீன சோங் வம்சத்தினர் சோழர்களுடன் வலுவான வர்த்தக உறவு கொண்டிருந்தனர். இந்தோனேசியா மற்றும் மலேசியாவை ஆண்டு கொண்டிருந்த ஸ்ரீ விஜய நகர சாம்ராஜ்ஜியத்தை, சோழர்கள் கைப்பற்றி, சீனாவுடன் கடலோர வணிகத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
(iii) இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சீனத்தின் யுவான் சுவாங் என்பவர் கண்டறிந்து தனது தேசத்திற்கு எடுத்துரைத்துள்ளார். 16 மற்றும் 18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய நிறுவனங்களுடன் வர்த்தகம் செய்ததன் காரணமாக இந்தியாவின் வெளிநாட்டு வர்த்தகம் பரவலாக விரிவடைந்தது.
(iv) வாஸ்கோடகாமா ஐரோப்பாவிலிருந்து நன்னம்பிக்கை முனை வழியாக கி.பி. 1496 - இல் இந்தியாவுக்கு வரும்போது அனைத்துப்புதிய கடல் வழிகளையும் கண்டுபிடித்ததால் நாகரிக உலகத்தில் பெரும் தாக்கம் ஏற்பட்டது. மேலும் போர்த்து கீசியர்களின் இந்திய வருகை பிற ஐரோப்பிய சமூகங்களின் வருகைக்கு வழிவகுத்தது. இவ்வாறாக இந்தியாவின் கடலோர வர்த்தகம் ஐரோப்பியர்கள் மீது ஏகபோக உரிமை கொண்டதாக மாறியது.
(v) ஒரு கட்டத்தில் 17-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்தியாவின் உலகளாவிய வர்த்தக பங்கு 55-விழுக்காடாக இருந்தது. 21-ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியாவின் உலகளாவிய வர்த்தக பங்கு 2 விழுக்காடாக தற்போது குறைந்து விட்ட நிலையில் இந்தியாவுக்கு வந்த ஐரோப்பிய வர்த்தகர்கள் படிப்படியாக பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியின் மூலம் பல அரசர்களை பல்வேறு பகுதிகளில் வீழ்த்தினர்.
(vi) ஐரோப்பிய வர்த்தகத்தின் விளைவாக 17 மற்றும் 18-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் துணி மற்றும் கப்பல் கட்டுதல் பாரதத்தின் புகழ் பெற்றது. ஆங்கிலேயர்கள் படிப்படியாக இந்திய பிராந்தியங்களில் இளவரசர்களின் கட்டளைகளை அகற்றினர். இதனால் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இந்திய பொருட்களின் விலை குறைந்தது. குறிப்பாக இந்திய ஜவுளிப் பொருட்கள், கைவினைப் பொருட்கள் போன்ற பாரம்பரிய பொருட்களின் ஏற்றுமதிக்கு தடைகளை விதித்தார்கள். 1600 தொடக்கம் முதல் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்தொடக்கம் முதல் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதிக்கிடையில் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி ஆசியா முழுவதும் தங்களின் வர்த்தகத்தை விரிவாக்கம் செய்தது.    

(i) ஆள்சார் தடை
(ii) இடத்தடை
(iii) காலத்தடை
(iv) இடர் மற்றும் பொருட்கள் தரம் கெடாமல் இருக்க தடை
(v) நட்ட இடர்பாட்டு தடை
(vi) அறிசார் தடை
(vii) பண்டப் பரிமாற்றத் தடை
(viii) நிதித் தடை
(ix) பொருட்களைத் துல்லியமாக தயாரிப்பத்தில் தடை
(x) பொருட்களை உற்பத்தி செய்கின்ற இடத்திலிருந்து நுகர்வோருக்கு நேரடி வீட்டிற்கு கொண்டு செல்லுதல்.