பன்னிரண்டு உயிரெழுத்துகளும்‌ ௧, ச, த, ந, ப, ம, வ, ய ஞ, ங ஆகிய பத்து உயிர்‌ ஏறிய  மெய்யெழுத்துகளும்‌ மொழிக்கு முதலில்‌ வரும்‌. (எ-டு) : அணி, ஆடை, இலை, ஈகை, உரல்‌, ஊசல்‌, எடு, ஏடு, ஐயம்‌, ஒன்று, ஓடம்‌, ஒளவை.
(எ-டு) : கனி, காவல்‌, கிளி, கீரை, குயில்‌, கூடு, கெடு, கேடு, கை, கொடு, கோவில்‌, கெளவை.
சங்கு, சால்பு, சிலை, சீற்றம்‌, சுருள்‌, சூழ்ச்சி, செறு, சேய்‌, சையம்‌ (பொருள்‌), சொல்‌, சோறு, செளரியம்‌ (வீரம்‌).
தளிர்,  தாழ்வு, திரு, தீமை, துன்பம்‌, தூற்று, தெரு, தேவை, தையல்‌, தொழில்‌, தோகை, தெளவை
நன்றி, நாடு, நிழல்‌, நீர்‌, நுங்கு, நூல்‌, நெகிழ்ச்சி, நேயம்‌, நைதல்‌, நொய்ம்மை, நோய்‌, நெளவி (மான்‌).
பழம்‌, பாவை, பிடி, பீர்க்கு, புதுமை, பூமி, பெருமை, பேழை, பைய, பொழில்‌, போக்கு, பெளவம்‌ (கடல்‌.
மண்‌, மான்‌, மின்‌, மீன்‌, முதுமை, மூன்று, மென்மை, மேன்மை, மையல்‌, மொக்கு, மோழை, மெளவல்‌ (அரும்பு),
உயிர்‌ பன்னிரண்டும்‌ ஞ்‌, ண்‌, ந்‌, ம்‌, ன்‌, ய்‌, ர்‌, ல்‌, வ்‌, ழ்‌, ள்‌ ஆகிய மெய்‌ பதினொன்றும்‌, குற்றியலுகரம்‌ ஒன்றுமாக இருபத்து நான்கு எழுத்துகள்‌ தமிழில்‌ மொழிக்கு ஈற்றில்‌ வரும்‌.
உயிர்‌ தனித்தும்‌ மெய்யோடு சேர்ந்தும்‌ மொழிக்கு ஈற்றில்‌ வரும்‌.
(எ-டு) : ஆ, ஈ, ஊ, ஏ; ஐ, ஒ, ஒள. ௮, இ, ௨, ௭, ஒ. (உயிர்‌ தனித்து ஈறாயின) விள, பலா, கரி, தீ, கடு, பூ, சே௭, தே, தை, நொ, போ, வெள - உயிர்‌, மெய்யோடு சேர்ந்து ஈறாயின,. உறிஞ்‌, மண்‌, பொருந்‌, மரம்‌, பொன்‌, வேய்‌, வேர்‌, வேல்‌, தெவ்‌, தமிழ்‌, வாள்‌ - மெய்‌ ஈறாயின. எஃகு - குற்றியலுகரம்‌ ஈறாயிற்று.

கூண்டுக்கதவு திறக்கப்பட்டது.
அது கிளி, தன்‌ இறகை விரித்துப்‌ பறந்து செல்வதற்கன்று.
அக்கிளியை வளர்ப்பவன்‌ விருப்பப்படி ஒரு சீட்டினை எடுக்கவே ஆகும்‌.
இதுவே கவிதையின்‌ உட்பொருளாய்‌ வந்துள்ளது.

காலநேரம்‌ கருதாது தமிழ்ப்‌ பயிர்‌ தழைத்தோங்க வியர்வை சிந்த உழைத்தவர்‌, தமிழ்த்தாய்‌ தன்‌ திருவடிகளைத்‌ தொழுத தமிழ்ப்‌ பற்றாளர்‌,
தமிழ்‌ வயலினை ஆழ அறிவால்‌ உழுதவர்‌,
பயனளிக்கும்‌ நல்ல கருத்துகளை விதைத்தவர்‌, ஆகியோருக்கெல்லாம்‌ நிறைமணிகளாகிய இலக்கியச்‌ செல்வங்களைத்‌ தந்தவள்‌, தமிழ்த்தாய்‌.
அத்தகைய தமிழ்த்தாயைப்‌ பல்லாயிரம்‌ ஆண்டுகள்‌ வாழவேண்டும்‌ எனப்‌ பாடத்தான்‌ வேண்டும்‌,
எண்ணற்ற இலக்கிய வளங்களைக்‌ கொண்டிருந்த கபாடபுரத்தைக்‌ கடல்‌ காவு கொண்டு விழுங்கிய பின்னும்‌ நிலைத்து நிற்பவள்‌, தமிழ்த்தாய்‌.
எதிர்ப்புக்காற்றைத்‌ தாண்டி, தடுத்து நிற்கும்‌ அலைகடல்‌, நெருப்பாறு, மலைமுகடு போன்ற சக்திகளை வென்று, தமிழ்‌ செல்லட்டும்‌ என்னும்‌ பாடலைப்‌ பாடத்தான்‌ வேண்டும்‌.
காலத்தால்‌ அழியாத தொல்‌ கனிமங்கள்‌ தமிழ்‌ பற்றிக்‌ கூறும்‌ உரமான செய்திகளையெல்லாம்‌ சேர்த்துக்கொண்டு பாடத்தான் வேண்டும்.
இவ்வாறு சு. வில்வரத்தினம்‌ குறிப்பிடுகிறார்‌.

(i) இளமைப்பருவத்தில்‌ என்‌ நாவை அசைத்துமே மழலையெனும்‌ குழலிசையை வளர்த்த மொழி, என்னுயிர்‌ தமிழ்மொழி என்பேன்.
(ii) அறிவெனும்‌ கண்களை அகலத்‌திறந்து வைத்து, உலகோடு கலந்து உறவாடச்‌ செய்த மொழி.
(iii) மங்காத செல்வமாம்‌ சங்க இலக்கியத்தை வாரி என்‌ முன்னே வைத்திட்ட நன்பொழி.
(iv) கம்பனும்‌ இளங்கோவும்‌, தம்மிரு தோள்களில்‌ தூக்கி எனை வைத்து வளர்த்திடச்‌ செய்த மொழி. இலக்கணத்தோணியாம்‌ நன்னூலில்‌ எனை ஏற்றி இலக்கியக்கடலினில்‌ உலவிடச்‌ செய்த மொழி, தேவாரம்‌, திருவாசகம், திவ்வியப்பிரபந்தமென  அருள்நூல்கள் ஒளியேற்றி வழிகாட்டச் செய்த மொழி.
(v) செம்மொழிக்கு உரியதெனும்‌ பதினொரு கோட்பாட்டைத்‌ தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும்‌ தன்னிகர்‌ இல்லா மொழி என்னுயிர்‌ தமிழ்மொழி என்பேன்‌.

மங்கையரின்‌ வீரவுணர்வு! : வீரத்தின்‌ விளைநிலம்‌ தமிழகம்‌. போர்முரசம்‌ கேட்டவுடன்‌, கலங்காது கையில்‌ வேல்‌ எடுத்துக்‌ கொடுத்து, "நெற்றியில்‌ திலகமிட்டு, போரிடச்‌ சென்று வெற்றியுடன்‌ வருக!” என வழியனுப்பி வைக்கும்‌ மங்கையரைக்‌ கொண்ட நாடு.
காளைகளை அடக்கும்‌ காளைகள்‌! : இத்தகைய வீரமக்கள்‌ இன்றும்‌ தமிழகத்தில்‌ வாழ்ந்துகொண்டுதான்‌ இருக்கிறார்கள்‌. தின்று கொழுத்துத்‌ தினவெடுத்து வளர்ந்திருக்கும்‌ காளைகளை எதிர்த்து நின்றால்‌, அக்காளைகளின்‌ கூரிய கொம்புகளால்‌ குத்துப்பட்டுச்‌ சாக நேரிடும்‌ அல்லது பெருங்காயம்‌ உற்று வீழ நேரிடும்‌ என்பதை எல்லோரும்‌ அறிவர்‌. எனினும்‌, அதனைப்‌ புறந்தள்ளி, போராடி, காளைகளை அடக்கி வெற்றி பெறப்‌ பல நூறு வீர இளைஞர்கள்‌ ஜல்லிக்கட்டு நிகழும்‌ போது முன்‌ வருவதைக்‌ காணும்‌ போது வியப்பு மேலிடுகிறது.
காளையன்று, கருப்புப்‌ பிசாசு! : மேற்குறித்த வீரமரபில்‌ வந்தவன்தான்‌, “வாடிவாசல்‌” கதையில்‌ இடம்‌ பெறும்‌, பிச்சி, அவன்‌ ஜல்லிக்கட்டுப்போட்டியில்‌ கலந்துகொண்டான்‌. அடுத்தடுத்து ஒவ்வொரு காளையையும்‌ அவிழ்த்துவிட்டனர்‌. அவை துள்ளியும்‌ குதித்தும்‌ கொம்புகளை அசைத்துக்கொண்டும்‌, “எவரேனும்‌ நெருங்கினால்‌ அவ்வளவுதான்‌” என்று கூறுவது போலப்‌ பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டும்‌ வந்தன. அப்படி வந்த காளைகளுள்‌ ஒன்றுதான்‌ வாடிபுரத்துக்காளை. அது காளையன்று, கருப்புப்பிசாசு ! ஆம்‌; உடல்‌ வளத்தாலும்‌ நிறத்தாலும்‌ அஃது அப்படித்‌ தோன்றியது. அதனைக்‌ கண்டு பலரும்‌ பின்வாங்கினார்‌. ஆனால்‌, பிச்சி உரத்தோடு அதன்‌ முன்பு நின்றான்‌.
தந்தையைக்‌ கொன்ற காளை ! : அதனைக்‌ கண்டு அங்கிருந்தோர்‌ அனைவரும்‌ அச்சத்தில்‌ உறைந்து நின்றனர்‌. “பிச்சிக்கு இன்று சாவு நிச்சயந்தான்‌ !” என்றே முடிவு கட்டினர்‌. ஆனால்‌, பிச்சி அதன்‌ கொம்புக்கு நேர்‌ எதிர்நின்றான்‌. 'அப்பன்‌ ஆசைக்கு மட்டுமன்றி உயிருக்கே உலைவைத்த காரி. அதன்‌ கொம்பில்‌ இன்னும்‌ அப்பன்‌ இரத்தம்‌ வழிந்துகொண்டிருப்பது போன்ற பிரமை அவனுக்கு ஏற்பட்டது,” என்கிறார்‌, கதையாசிரியர்‌.
காளையை அடக்கினான்‌ : களங்கம்‌ துடைத்தான்‌! ஆம்‌, கடந்த ஜல்லிக்கட்டின்‌ போது அக்காரியை அடக்கப்‌ பிச்சிக்கு அப்பன்‌ முயற்சி செய்தான்‌; ஆனால்‌, அக்காளையால்‌ குத்தப்பட்டு இறந்தான்‌. அதற்குப்‌ பழி வாங்கவே பிச்சி அக்காளையை இப்போது எதிர்த்து நின்றான்‌. தன்‌ தந்தையைக்‌ கொன்ற காளையைக்‌ கொல்வதற்காக அன்று; தன்‌ தந்தையைக்‌ கொன்ற காளையினை அடக்கித்‌ தன்‌ வீரப்பரம்பரைக்கு ஏற்பட்ட களங்கத்தைத்‌ துடைக்க.
அவ்வாறே அக்காளையோடு மும்முறை மோதி, அதனை வீழ்த்தித்‌ தரையில்‌ சாயச்செய்தான்‌. களங்கம்‌ கரைந்தது, வீரம்‌ நிலைத்தது !

 குன்றுதோறும்‌ கோவில்‌ கொண்டவன்‌ : குன்றுதோறும்‌ கோவில்‌ கொண்டிருப்பவன்‌, குமரன்‌. அவன்‌ அடியார்கள்‌ ஆண்டுதோறும்‌ காவடியெடுத்துச்‌ சென்று, கனிந்துருகி அவன்‌ திருவடிகளைப்‌ பணிந்து, காணிக்கை செலுத்திவிட்டு, மனநிறைவோடு தம்‌ மனை நோக்கிச்‌ செல்வர்‌.
பவ நோய்‌ போக்கும்‌ பாலன்‌! : பல காத தூரத்தில்‌, தம்‌ பவ நோயைப்‌ போக்கும்‌ சிவபாலன்‌ எழுந்தருளியிருப்பினும்‌, அவன்‌ அடியார்கள்‌ பலநாள்‌ கால்நடையாகவே நடந்து சென்று, அவனைத்‌ தரிசித்து, அவன்‌ இரு பதமலரைத்‌ தம்‌ தலையில்‌ சூடுவர்‌.
சோர்வைப்‌ போக்கும்‌, சுறுசுறுப்பை உண்டாக்கும்‌! : இப்படிப்‌ பலநாள்‌ நடந்து செல்வதால்‌ கால்‌ வலி ஏற்படும்‌; களைப்பு உண்டாகும்‌; சோர்வு ஏற்படும்‌; உள்ளத்‌ தளர்ச்சி தலைதூக்கும்‌. இத்தகைய உடற்றுன்பங்களை மறந்து, உற்சாகம்‌ கொள்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டவையே, காவடிச்சிந்துப்‌ பாடல்கள்‌.
எளிதில்‌ வசப்படும்‌ பாடல்கள்‌! : அப்பாடல்கள்‌ பண்டைய செய்யுள்‌ நடையில்‌ இருந்ததால்‌ அவற்றை மனத்தில்‌ பதிப்பதற்கும்‌ வாய்விட்டு எளிதில்‌ பாடுவதற்கும்‌ இயலாது. காவடிப்பாடல்கள்‌ எளிய சொற்களில்‌, ஒரு தரம்‌ கேட்டால்‌ மறுமுறை எளிதில்‌ பாடுவதற்கேற்ற சந்த நடையில்‌ அமைந்திருக்கிறது. அப்பாடல்களை ஒரு முறை ஒருவர்‌ பாடுவதைக்‌ கேட்டால்‌ மற்றவரும்‌ நாமும்‌ பாட வேண்டும்‌ என உந்தும்‌ வகையில்‌ அவை எதுகை மோனை அமைப்பைக்‌ கொண்டு திகழ்கின்றன.
கந்தனைக்‌ காண நல்ல தோழன்‌! : இவ்வாறு காவடிப்‌ பாடல்கள்‌ எல்லாரும்‌ அறிந்த எளிய சொற்களால்‌ ஆக்கப்பட்டுள்ளன; எளிதில்‌ கைவசப்படும்‌ சந்தத்தில்‌ நடைபயில்கின்றன; எதுகை மோனை அமைப்பு எவரையும்‌ ஈர்க்கின்றன. அதனால்‌, வழி நடந்து செல்லும்‌ எளிய மக்களும்‌ ஓரிரு முறை கேட்டவுடனே பாட இயல்கிறது. மேலும்‌ அவை, களைப்பை நீக்கி, களிப்பை உண்டாக்கி விரைந்து நடந்து கந்தனைக்‌ காண நல்ல தோழனாய்‌ அமைகின்றன.

ஆதியில்‌ வாழ்ந்த நிலம்‌ : தமிழன்‌ தொடக்கத்தில்‌ வாழ்ந்த நிலம்‌, குறிஞ்சியாகும்‌. குறிஞ்சி என்பது மலையும்‌ மலைசார்ந்த இடமுமாகும்‌. எங்கும்‌ இயற்கை அழகு குடிகொண்டிருக்கும்‌ மலைப்பகுதியில்‌ வாழ்ந்த தமிழன்‌ நாளடைவில்‌ முல்லை, மருதம்‌, நெய்தல்‌ போன்ற நிலங்களில்‌ சென்று பரவி வாழத்‌ தொடங்கினான்‌. அப்படி வாழ்வதற்கு முயன்ற தமிழன்‌, தான்‌ இருக்குமிடத்திற்குத்‌ தன்னைச்‌ சூழ அமைந்திருக்கும்‌ இயற்கைச்‌ சூழலைக்‌ கருத்தில்‌ கொண்டே பெயரிடத்‌ தொடங்கினான்‌. 
மலையால்‌ பெயர்‌ பெற்ற ஊர்கள்‌ : பாண்டி நாட்டிலே மதுரைக்கு அருகே ஒரு மலையும்‌, சோழநாட்டிலே ஒரு மலையும்‌, தொண்டை நாட்டிலே ஒரு மலையும்‌ அமைந்துள்ளன. அம்மலைகளைச்‌ சார்ந்து ஊர்கள்‌ அமைந்துள்ளன. எனவே, அவ்வூர்‌ மக்கள்‌ அம்மலைகளை மறவாமல்‌, தம்மூர்களுக்கு முறையே யானை மலை, சுவாமி மலை, தணிகை மலை திருத்தணி எனப்‌ பெயரிட்டுள்ளனர்‌.
கோடு என்பது மலையைக்‌ குறிக்கும்‌. அத்தகைய கோடு ஒன்று சேலம்‌ மாவட்டத்தில்‌ உள்ளது. அக்கோட்டினை ஒட்டி வாழ்கின்ற மக்கள்‌, தம்மூருக்குத்‌ “திருச்செங்கோடு” என்று பெயரிட்டுள்ளனர்‌. அக்கோடு செந்நிறம்‌ வாய்ந்ததால்‌ அது செங்கோடாயிற்று.
சோலையால்‌ பெயர்‌ பெற்ற ஊர்‌! : திருக்குற்றால மலை அடிவாரத்தில்‌ கண்கவரும்‌ தண்ணறுஞ்சோலைகள்‌ உள்ளன. அச்சோலைகளுக்கு நடுவே ஒர்‌ களர்‌ உள்ளது. அவ்வூர்‌ மக்கள்‌, தம்மூரின்‌ இயற்கை நலத்தினைக்‌ கண்டு இன்புற்றுத்‌ தம்மூருக்குப்‌ 'பைம்பொழில்‌' என்று பெயரிட்டனர்‌. அஃது இக்காலத்தில்‌ 'பம்புளி' எனத்‌ திரிந்து வழங்குகிறது.
மரங்களால்‌ பெயர்‌ பெற்ற ஊர்‌! : கெடில நதிக்குத்‌ தென்கரையில்‌ பாதிரி மரங்கள்‌ நிறைந்த இடம்‌ உள்ளது. அவ்விடத்தில்‌ அம்மரங்கள்‌ சூழ வாழ்ந்த மக்கள்‌ தம்மூருக்குத்‌ “திருப்பாதிரிப்புலியூர்‌” எனப்‌ பெயரிட்டனர்‌. 
பசுக்களால்‌ பெயர்‌ பெற்ற ஊர்‌! : முல்லை நிலத்திலே தோன்றும்‌ ஊர்கள்‌ பெரும்பாலும்‌ பாடி என்னும்‌ பெயர்‌ பெறும்‌, திருத்தொண்டராகிய சண்டேசுவரர்‌ பசுக்களை மேய்த்து, ஈசனுக்குப்‌ பூசனை புரிந்த இடம்‌ உள்ளது. அங்குத்‌ தங்கி வாழத்‌ தொடங்கிய மக்கள்‌, தம்மூருக்குத்‌ *திருஆப்பாடி” எனப்‌ பெயரிட்டனர்‌.
இவ்வாறு இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்த பண்டைய மக்கள்‌, அவ்வவ்விடத்துச்‌ சிறப்பிற்கேற்பப்‌ பெயரிட்டு வழங்கிய திறனை எண்ணி நெஞ்சம்‌ விம்மிதம்‌ கொள்கிறது.

இயற்கைப்‌ பாதுகாப்பு
ஒரு நாட்டின்‌ வளம்‌ காட்டுவளத்தினைப்‌ பொறுத்தே அமையும்‌ என்பர்‌. காடு செழித்தால்‌ நாடு செழிக்கும்‌.
அடர்ந்த காடுகளில்‌ யானை, சிங்கம்‌, புலி, மான்‌ முதலான விலங்குகள்‌ வாழ்கின்றன; பல்வேறு வகையான பறவைகளும்‌ வாழ்கின்றன.
நோய்‌ தீர்க்கும்‌ மூலிகைகள்‌, தேன்‌ போன்றவற்றை நாம்‌ காட்டிலிருந்தே பெறுகின்றோம்‌. சந்தன மரம்‌, தேக்கு மரம்‌, மூங்கில்‌ போன்றவை விளைவதும்‌ காட்டில்தான்‌. காட்டு மரங்கள்‌ காற்றிலுள்ள தூசை அகற்றித்‌ தூய்மைப்படுத்துகின்றன; தட்பவெப்ப நிலையைச்‌ சமப்படுத்துகின்றன. காட்டிலுள்ள மரங்கள்தாம்‌ மேகங்களைக்‌ குளிர்வித்து மழையாகப்‌ பெய்யச்‌ செய்கின்றன.
இப்படிப்‌ பல வகைகளில்‌ நன்மை அளிக்கும்‌ காட்டை மனிதன்‌ தன்‌ சுயநலத்திற்காக அழித்துக்‌ கொண்டிருக்கிறான்‌.
மழைநீர்‌ சேகரிப்பு, மரக்கன்றுகள்‌ நடுதல்‌ ஆகியவற்றுடன்‌ ஆறுகளின்‌ வளம்‌ காத்து, இயற்கை வளங்கள்‌ குறையாமல்‌ நாம்‌ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்‌.
மாசுக்கட்டுப்பாடு, நெகிழிப்பைகளின்‌ பயன்பாட்டைக்‌ கைவிடுதல்‌ போன்ற செயல்களால்‌ இயற்கையைப்‌ பாதுகாக்க வேண்டும்‌.
உயிரினப்‌ பாதுகாப்பு
சுற்றுலா செல்வதாய்க்‌ கூறிக்கொண்டு பலர்‌ காட்டில்‌ நுழைந்து, மதுவைக்‌ குடித்துவிட்டு அலட்சியமாய்‌ அதன்‌ குப்பியைத்‌ தூக்கி எறிந்துவிட்டுச்‌ செல்கின்றனர்‌. உடைந்த அக்குப்பியின்‌ பகுதிகள்‌ யானையின்‌ காலில்‌ பதிந்து, நாளடைவில்‌ அதன்‌ உடற்பகுதியிலே தங்கிப்‌ புண்‌ ஏற்படச்செய்து அதற்குப்‌ பெருந்துன்பம்‌ இழைத்துவிடுகின்றன.
பாதுகாக்கப்பட்ட காடுகளில்‌ வாழும்‌ உயிரினங்களை வேட்டையாடுவதைத்‌ தடுக்க அரசு கடுமையான சட்டங்களைக்‌ கொண்டுவர வேண்டும்‌.
விலங்குகளைத்‌ தந்தம்‌, தோல்‌, இறைச்சி போன்றவைகளுக்காக வேட்டையாடுவது தொடர்ந்தால்‌ விலங்கு மற்றும்‌ பறவை இனங்கள்‌ அழிவை நோக்கிச்‌ சென்றுவிடும்‌.
எனவே, அரசு உயிரினப்‌ பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு விலங்கு மற்றும்‌ பறவை இனங்களை காத்திட வேண்டும்‌.
நாழும்‌ இயற்கை வளங்களை அழித்திடாமல்‌ காத்திடுவோம்‌. மழைவளம்‌ பெருகிட, பொறுப்பினை உணர்ந்து செயல்படுவோம்‌.

அனுப்புநர்‌                                                                                சென்னை -14,
மாணவர்‌ தலைவர்‌,                                                               15-6-2018.
அ.மே.நி. பள்ளி,
இராயப்பேட்டை,
சென்னை - 14,

பெறுநர்‌ .
முதன்மை ஆசிரியர்‌,
'காலை உதயம்‌' நாளிதழ்‌,
சென்னை - 2.

மதிப்பிற்குரியீர்‌ !
வணக்கம்‌. திங்கள்தோறும்‌ எங்கள்‌ பள்ளியில்‌ இலக்கியக்கூட்டம்‌ நடைபெறுவதை நீங்கள்‌ அறிவீர்கள்‌. அவ்வண்ணமே, கடந்த புதனன்று எங்கள்‌ பள்ளியில்‌ இலக்கியக்கூட்டம்‌ மாலை 2-30 மணியளவில்‌ தொடங்கியது. முதலில்‌, தமிழ்த்தாய்‌ வாழ்த்துப்பாடல்‌ பாடப்பட்டது. அனைவரும்‌ எழுந்து நின்று, அமைதியாய்த்‌ தமிழ்த்தாய்க்குத்‌ தம்‌ வணக்கத்தைச்‌ செலுத்தினர்‌. பின்பு, மாணவர்‌ இலக்கியச்செல்வன்‌ வரவேற்புரையை நிகழ்த்தினார்‌. அடுத்து, அ.மே.நி. பள்ளித்‌ தலைமையாசிரியர்‌ திரு, எழிலன்‌ அவர்கள்‌ இலக்கியக்கூட்டத்துக்குத்‌ தலைமை ஏற்று உரையாற்றினார்‌. அவர்‌ தம்‌ உரையில்‌, மாணவர்கள்‌ பள்ளியில்‌ பாடம்‌ பயில்வதோடு மட்டும்‌ இருந்துவிடக்கூடாது; இதுபோன்ற இலக்கியக்‌ கூட்டங்களில்‌ கலந்துகொண்டு, சிறப்புரை ஆற்றுபவரின்‌ சீரிய கருத்துகளைச்‌ செவியேற்று, உள்ளத்தில்‌ பதித்துக்கொள்ள வேண்டும்‌ என நல்லுரை வழங்கினார்‌.
அடுத்து, நாடறிந்த நற்கவிஞர்‌ வாணி அவர்கள்‌, “புலம்பெயர்‌ தமிழரின்‌ வாழ்க்கை” என்னும்‌ தலைப்பில்‌ ஓர்‌ அரிய சொற்பொழிவாற்றினார்‌. அவர்‌, தமிழர்களின்‌ கடந்த கால வாழ்க்கை நிலை, தமிழர்கள்‌ தமிழகத்தை விட்டு எதற்காகப்‌ புலம்‌ பெயர்ந்து சென்றனர்‌, இன்று அவர்களின்‌ வாழ்க்கை எந்நிலையில்‌ அமைந்துள்ளது என்பன போன்ற பல செய்திகளைத்‌ தக்க எடுத்துக்காட்டுகளுடன்‌ விளக்கினார்‌. அப்பேச்சைக்‌ கேட்ட மாணவர்களின்‌ முகத்தில்‌ வியப்புக்குறி, அச்சவுணர்வு, கோபக்குறி எனப்‌ பல நிலைகள்‌ வெளிப்பட்டுக்‌ கொண்டே இருந்தன. அவை பேச்சாளரின்‌ பேச்சு வன்மைக்குக்‌ கிடைத்த பாராட்டு மாலைகள்‌ எனலாம்‌.
சிறப்புப்பேச்சாளர்‌ தம்‌ உரையினை 3-45 மணி அளவில்‌ நிறைவு செய்தார்‌. பின்‌, மாணவர்‌ ஏஞ்சலின்‌ நன்றியுரை கூற, நாட்டுப்பண்ணோடு 4 மணி அளவில்‌ கூட்டம்‌ நிறைவு பெற்றது.
தயவுசெய்து தாங்கள்‌ இச்செய்தியினைத்‌ தங்கள்‌ நாளிதழில்‌ வெளியிட்டு எம்‌ பள்ளிக்கு மதிப்பளிக்குமாறு வேண்டுகிறேன்‌.
                                                                                                                                                                                                                          இங்ஙனம்‌,
                                                                                                                                                                                                                       ந. வெற்றிவேல்

(i) பேச்சுமொழி என்பது, முன்‌ நிற்கும்‌ ஒருவரை நோக்கியோ, சிலரை நோக்கியோ, பலரை நோக்கியோ, பல்லாயிரக்கணக்கானவரை நோக்கியோ நிகழ்வதாய்‌ இருக்கும்‌.
(ii) எதிரே இருப்பவர்‌ எத்தனை பேர்‌ என்றாலும்‌ 'பேச்சுமொழிக்கு' ஈன்று சில 'தகுதிகள்‌' அமைந்துவிடுகின்றன.
(iii) பேச்சைக்‌ கேட்பவர்‌ பேசுகிறவர்‌ என்ன கருத்தை, என்ன செய்தியைச்‌ சொல்ல முயல்கிறார்‌ என்பதில்‌ தான்‌ கவனம்‌ செலுத்துவாரே தவிர, அவர்‌ பேச்சில்‌ ஒருமைபன்மை ஒழுங்குற அமைத்துள்ளனவா, கருத்தைச்‌ சுமந்து வருகின்ற சொற்றொடரிலுள்ள சொற்கள்‌ ஒழுங்குமுறையில்‌ அமைந்துள்ளனவா, எழுத்தின்‌ ஒலிப்பு முறை தவறின்றி அமைந்துள்ளதா என்று கவனிக்கமாட்டார்
(iv) ஆனால்‌, எழுத்து வடிவில்‌ ஒரு நூலினைப்‌ படிக்கையில்‌, அந்நூல்‌ என்ன கூறுகிறது என்பதோடு, எழுத்துப்பிழை, இலக்கணப்பிழை ஆகியன இல்லாமல்‌ அமைந்துள்ளனவா என்பதையும்‌ அறிகிறோம்‌.
(v) எழுத்துப்பிழை, இலக்கணப்பிழை ஆகியன உள்ளனவா என்னும்‌ நோக்கில்‌ நாம்‌ படிக்கவில்லை என்றாலும்‌, இடறும்‌ கற்கள்‌ போல அவை நமக்குத்‌ தோன்றி, படிக்கும்‌ வேகத்தைத்‌ தடை செய்கின்றன.
(vi) இலக்‌கணம், இலக்கியம்‌ கற்ற பெருமக்கள்‌ அறியக்கூடிய செறிவான அரிய, சொற்களால் நூல்நடை அமைவதே சிறந்தது என்று கருதுவது தவறு.
(vii) பலரும்‌ அறிந்த எளிய சொற்களில்‌ நூல்நடை அமைவதே பெரிதும்‌ வரவேற்கத்தக்கது,
(viii) அது கருத்தைப்‌ பரவலாய்‌ எல்லாரும்‌ அறியச்செய்ய ஏற்ற வழியாகும்‌.

(i) திரவ நிலையில்‌, கவிஞன்‌ விரும்பும்‌ வகையில்‌ அவனிடம்‌ மொழி கீழ்ப்படிந்து நடந்துகொள்கிறது. 
(ii) எழுத்துமொழியாகப்‌ பதிவு செய்யும்‌ போது உறைந்துவிட்ட பனிக்கட்டியைப்‌ போன்ற திடநிலையை அடைந்துவிடுகிறது.
(iii) அஃது அச்சிடப்பட்ட ஒரு கவிதையாய்‌ மாறும்‌ போது கவிஞனிடமிருந்து பிரிந்து சென்றுவிட்ட பொருளாய்‌ மாறிவிடுகிறது. 

மொழியென்ற ஒன்று பிறந்தவுடன்‌ “உலகம்‌” என்பதும்‌ நான்‌” என்பதும்‌ தனித்தனியாய்ப்‌ பிரிந்து தங்களைத்‌ தனித்துவமாய்‌ நிலை நிறுத்திக்கொள்கின்றன என்கிறார்‌, எர்னஸ்ட்‌ காசிரர்‌.

(i) குறுந்தொகை நான்கடிமுதல்‌ எட்டடிகள்வரை அமைந்த குறுகிய பாக்களால்‌ ஆனது.
(ii) பல்வேறு காலங்களில்‌ வாழ்ந்த புலவர்கள்‌ இருநூற்று ஐவர்‌ பாடிய பாடல்களைக்‌ கொண்ட நூல்‌.
(iii) பண்டைய தமிழரின்‌ அகஒழுக்கமாகிய இன்பியல்‌ வாழ்க்கையினைச்‌ சுவைபடச்‌ சித்திரிக்கும்‌ நூல்‌.

உயிரெழுத்து : (து - த்‌ + ௨) - இச்சொல்லில்‌ 'உ' என்னும்‌ உயிரெழுத்து ஈற்றில்‌ அமைந்துள்ளது.
பன்னிரண்டு : (டு - ட்‌ + ௨) - இச்சொல்லில்‌ 'உ' என்னும்‌ உயிரெழுத்து ஈற்றில்‌ அமைந்துள்ளது.
திருக்குறள்‌ : ள்‌ - இச்சொல்லில்‌ மெய்யெழுத்து ஈற்றில்‌ அமைந்துள்ளது.
நாலடியார்‌ : ர்‌ - இச்சொல்லில்‌ மெய்யெழுத்து ஈற்றில்‌ அமைந்துள்ளது.

விளங்கு + இன்‌ + ஆர்‌ : விளங்கு - பகுதி; இன்‌ - இறந்தகால இடைநிலை; ஆர்‌ - பலர்பால்‌ வினைமுற்று விகுதி.

வடமொழிச்சொற்கள்‌ - மகாவித்துவான்‌, தலம்‌

மீனாட்சிசுந்தரனார்‌ எவற்றைப்‌ பாடுவதில்‌ வல்லவர்‌?

புலமைக்கதிரவன்‌ - உருவகம்‌. தேனுண்ணும்‌ வண்டுபோல - உவமை.

புலமைக்கதிரவன்‌ - உருவகம்

(அ) பேரன்பு, நெடுங்குன்று - பண்புத்தொகைகள்.

(அ) தமிழ்க்கவிஞர் - இருபெயரொட்டுப் பண்புத்தொகை.

(அ) அலைகடல் - வினைத்தொகை.

(அ) ஆறாம்‌ வேற்றுமைத்தொகை.

(அ) ஏழாம்‌ வேற்றுமை உருபும்‌ பயனும்‌ உடன்தொக்க தொகை.

(அ) தொகுத்தல்‌ விகாரம்‌

(அ) பெயரெச்சங்கள்‌

(அ) உருவகம்‌

(அ) வினைத்தொகைகள்‌

(அ) மக்களோடு - மக்கள்‌ + ஒடு
“உடல்மேல்‌ உயிர்வந்து ஒன்றுவது இயல்பே” (மக்களோடு)

(அ) தண்டுடை - தண்டு + உடை
“உயிர்வரின்‌ உக்குறள்‌ மெய்விட்‌ டோடும்‌” (தண்ட்‌ + உடை)
“உடல்மேல்‌ உயிர்வந்து ஒன்றுவது இயல்பே” (தண்டுடை)

(அ) வெண்டலை - வெண்மை + தல
“ஈறு போதல்‌” என்னும்‌ விதிப்படி நிலைமொழி ஈற்று மை' விகுதி கெட்டு 'வெண்‌ + தலை' என்றானது, பின்‌, “ணளமுன்‌ தநக்கள்‌ டளாவும்‌” என்னும்‌ விதிப்படி, நிலைமொழிஈற்று “ண' கர மெய்யீற்றுக்கு முன்‌ வருமொழி முதலில்‌ வந்த 'த' கரம்‌ “ட” கரமாகி, “வெண்டலை” என ஆனது.

(அ) நம்மூர்‌ - நம்‌ + ஊர்‌.
'தனிக்குறில்‌ முன்‌ஒற்று உயிர்வரின்‌ இரட்டும்‌' என்னும்‌ விதிப்படி, வருமொழி முதலில்‌ உயிர்‌ வந்ததால்‌ நிலைமொழி ஈற்று மெய்‌ (ம்‌) இரட்டித்து (மம்‌) 'நம்ம்‌ + உ + ஊனர்‌' என ஆனது. பின்‌, “உடல்மேல்‌ உயிர்வந்து ஒன்றுவது இயல்பே” என்னும்‌ விதிப்படி, நிலைமொழி ஈற்று மெய்யும்‌ (ம்‌) வருமொழி முதல்‌ உயிரும்‌ (ஞூ) புணர்ந்து (ம்‌ + ஊ - மூ) நம்மூர்‌ என்றானது.